CIDI protesteert tegen herdenking Waffen SS’er

CIDI heeft een protestbrief geschreven aan het Comité 4 en 5 mei n.a.v. het besluit om tijdens de Nationale Dodenherdenking op de Dam in Amsterdam een gedicht over een Waffen-SS’er voor te laten lezen.

CIDI is het oneens met de beslissing van het Comité om een dader op 4 mei op deze wijze te herdenken. Zie hieronder de inhoud van de brief die ze dinsdag verstuurde aan het 4 en 5 mei Comité:

Als organisator van de Nationale Herdenking op de Dam heeft u het voornemen om op 4 mei een gedicht te laten voorlezen van Auke de Leeuw over zijn oudoom, een Waffen-SS’er die stierf aan het Oostfront. Deze SS’er wordt hierdoor op eenzelfde niveau gezet als de echte slachtoffers van het nazibewind, terwijl vele Waffen-SS’ers bloed aan hun handen hadden.

Het gedicht gaat over een man die een verkeerde keuze heeft gemaakt. Dat kan. Maar om dan uitgerekend tijdens de Dodenherdenking de consequenties van die verkeerde keuze gelijk te stellen aan de dood van verzetshelden, Joden en andere slachtoffers van het naziregime, is een belediging naar allen die als daadwerkelijk slachtoffer het leven lieten. Het vertroebelt ook de grenzen tussen goed en kwaad.

CIDI is er altijd van uitgegaan dat bij het Comité 4 en 5 mei de prioriteit bij het herdenken van de slachtoffers ligt, en niet van de daders. Door dit gedicht ten gehore te laten brengen neemt u dit beeld weg en maakt u zich schuldig aan normvervaging.

Aandacht hebben voor de specifieke psychologische achtergronden van de daders in de Tweede Wereldoorlog kan een belangrijk onderdeel zijn van het onderzoek naar de oorzaken en gevolgen van de oorlog; wat ons betreft is het een zaak die het hele jaar door aandacht kan krijgen. Maar om de dader tot slachtoffer te verheffen en hem bijna als held in een gedicht te herdenken, gaat CIDI te ver. Hiermee worden ook de grenzen van het rechtvaardige overschreden.

U gaat bovendien voorbij aan het verdriet van de eerste-generatieslachtoffers die moeten aanhoren hoe het gevolg van de keuzes van hun beulen gelijk wordt gesteld aan hun leed als slachtoffer. Op een dergelijk hellend vlak zal het ook mogelijk zijn om Eichmann ooit als slachtoffer te herdenken.

Tot slot vragen wij ons af: als u, als Comité 4 en 5 mei, bewust de grenzen en verschillen tussen daders en slachtoffers vervaagt, hoe denkt u dan dat de maatschappij, die minder op de hoogte is van WOII dan u,  het verschil kan blijven zien tussen recht en onrecht?

Wij verzoeken u met klem het voorlezen van dit gedicht te heroverwegen.