CIDI Algemeen
CIDI International Symposium - 60 years Israel: Dreams and reality
18-05-2008 | Amsterdam,
Hilton Hotel | Toespraak
Manheim - CIDI voorzitter
Dames en heren,
De eigenlijke grondlegger van de moderne staat Israel is Theodor Herzl.
In zijn boek der Judenstaat, geschreven in 1896, geeft hij weer waarom het Joodse volk een eigen staat nodig heeft en hoe intens de Joodse banden met Eretz Jisrael zijn.
Eén jaar later roept hij in Basel het eerste Zionistische Congres bijeen.
Over deze historische gebeurtenis schrijft hij in zijn dagboek:
”In Basel heb ik de Joodse staat gesticht…..In vijf jaar misschien, en zeker in vijftig jaar zal iedereen het kunnen zien”.
En gelijk kreeg hij.
Op 14 mei 1948 ging Herzl’s droom, en die van vele anderen, in vervulling.
Die avond las David Ben Gurion in Tel Aviv Israel’s onafhankelijkheidsverklaring voor, waarin hij tevergeefs een hand van vrede uitstak naar de buurstaten en de Arabische inwoners van Israel.
De Joodse staat was een feit.
Dames en heren,
Ik verzoek U mij een persoonlijke noot toe te staan.
De situatie speelt zich af, enkele weken na de oprichting van de Staat Israel.
Plaats van handeling: Rotterdam.
Ik kom uit een niet-religieus gezin.
Mijn moeder en ik hebben als enigen van onze familie, - en dan nog van elkaar gescheiden - de oorlog overleefd.
U kunt zich voorstellen dat er tijdens de oorlogstijd - bij dappere Christenen ondergedoken zijnde - aan mijn Joodse opvoeding niets werd gedaan.
Na de oorlog moest dat worden bijgespijkerd en ging ik 's Zondags naar "Joodse Les".
Daar heb ik me tussen de bijna uitsluitend orthodoxe medeleerlingen nooit echt op mijn gemak gevoeld; daarvoor was de kennisachterstand te groot.
Op een van de zondagen kort na de oprichting van de Staat Israel,wordt de landkaart van Israel opgehangen.
Ik stelde toen de vraag of dat land alleen voor orthodoxe mensen bedoeld was, maar tot mijn grote vreugde werd mij verteld dat het bestemd was voor alle Joden uit de hele wereld!
Dames en heren,
Terugkijkend, ben ik er van overtuigd geraakt dat op dat moment het zaadje moet zijn geplant voor mijn betrokkenheid met Israel.
Het was ook mijn land en werd het centrum van mijn Joodse identiteit.
Vandaag, 60 jaar later, op CIDI’s internationale symposium ’60 years Israel, dreams and reality’, staan we stil bij de dromen, die er over de Joodse staat bestaan.
We vragen ons af hoe het komt dat deze enige democratie in het Midden-Oosten nog steeds door een aantal van zijn buren zo fel bestreden en door sommigen gehaat wordt.
Maar we kijken ook naar wat Israel bereikt heeft en naar de kansen op vrede in de toekomst.
Met prominente sprekers als minister Maxime Verhagen, Dennis Ross, Ami Ayalon en Joseph Joffe en later op de dag een fantastisch panel hopen we U diepgaand en betrouwbaar te kunnen informeren, zoals CIDI dit al 34 jaar lang pleegt te doen.
Terug naar Herzl.
Die schreef nog een tweede boek over hoe de Joodse staat eruit zou moeten gaan zien.
Het heette Altneuland.
Het gaat om een Joodse en een Christelijke Oostenrijker die, na twintig jaar op een onbewoond eiland te hebben verbleven, in 1923 per schip in Haifa aankomen.
Wat ze aantreffen is verbluffend.
Een moderne, geïndustrialiseerde Joodse staat, in plaats van een primitieve Ottomaanse provincie.
De Arabische inwoners van het land hebben gelijke rechten en de samenleving is kapitalistisch met een socialistisch verzorgingssysteem.
Radicale elementen zijn er ook.
Ze willen de Arabieren hun rechten ontnemen, maar hebben in deze Joodse democratie geen schijn van kans.
De kenmerken die Herzl in zijn boeken toedicht aan de Joodse staat zijn de volgende:
• Het is een toevluchtsoord voor vervolgde Joden en een dam tegen antisemitisme.
• Alle inwoners hebben gelijke rechten.
• Het is een moderne samenleving, met veel ruimte voor economische ontwikkeling
• Het is een democratie
• En tot slot; het is een verlichte staat, die aan de religie een rol toekent, maar wars is van religieuze dwang.
Dames en heren,
Heeft het jarige Israel aan deze hoge verwachtingen van Theodor Herzl voldaan?
Laat ik proberen hierop een antwoord te geven.
In 1933, toen de duisternis over Europa begon te trekken, emigreerden velen naar het toenmalige Palestina.
Vele anderen maakten die keuze niet, of konden die keuze niet maken, en werden vermorzeld in de vernietigingsmachine van de nazi’s.
Vandaag de dag worden opnieuw bedreigingen en anti-Joodse uitspraken gehoord die misschien nog wel kwalijker zijn dan uit de periode van en na 1933.
Immers nu behoort de wereldgemeenschap te weten, waartoe deze haatzaaierij kan leiden.
Herzl heeft niet voorzien, dat het politieke optreden van Israel soms als argument gebruikt zou worden voor de meest gruwelijke en leugenachtige antisemitische beschuldigingen.
Maar hij kreeg wel gelijk dat er nu een staat is, die niet alleen de eigen burgers tegen antisemitisme beschermt, maar die waar nodig ook bedreigde Joden elders te hulp komt.
Denkt u maar aan Entebbe in 1976.
Gelukkig kan die staat ook humanitaire hulp bieden aan Joden in het buitenland, zoals de afgelopen decennia gebeurd is met de Joden in de voormalige Sovjet-Unie en in Ethiopië.
Daarvan gaat ook na 60 jaar een grote inspiratie uit voor de meeste Joodse gemeenschappen buiten Israel.
Zij laten duidelijk hun stem horen bij onrecht, antisemitisme en racisme. Het Nederlandse CIDI is hiervan een goed voorbeeld.
Israel heeft zich ook ontwikkeld tot een democratie, waarin alle inwoners gelijke rechten hebben.
In de Knesset zijn alle relevante politieke en religieuze stromingen vertegenwoordigd.
Alleen de racistische Kachpartij is van deelname aan de verkiezingen uitgesloten.
Het publieke debat is keihard en ik kan me niet herinneren, dat er EEN minister-president was die geen onderzoek naar zijn politieke en maatschappelijke gedrag aan zijn broek kreeg.
De vrije pers is in hoge mate debet aan deze zelfkritiek.
Het Hooggerechtshof corrigeert zonder aanziens des persoons foute beslissingen van de politiek en het militair apparaat.
Daarmee is niet alles gezegd.
Er zijn te grote verschillen tussen arm en rijk. Zo’n 25% van de bevolking leeft onder het bestaansminimum.
Dat zou voor Theodor Herzl, die sociale rechtvaardigheid hoog in het vaandel had staan een gruwel geweest zijn.
Dat geldt ook voor mij.
Het feit dat Israel erin geslaagd is miljoenen immigranten uit alle windstreken te integreren dient slechts als een mager excuus.
Net zoals de staat van oorlog een onvoldoende excuus is dat er nog steeds Arabieren in Israel zijn, die gediscrimineerd worden.
Maar ondanks deze minpunten is de Joodse staat erin geslaagd in het Midden-Oosten een eiland van democratie en sociale rechtvaardigheid te zijn.
Er is een maatschappij tot stand gekomen die in alle opzichten gelijkwaardig is aan die van de lidstaten van de Europese Unie.
Datzelfde geldt ook op economisch gebied.
De Joodse staat heeft de dromen die Herzl en vele anderen hierover hadden verre overtroffen.
Van een land dat citrusvruchten en geslepen diamant als belangrijkste exportproduct had, heeft Israel zich ontwikkeld tot één van de belangrijkste producenten van hightech.
Vrijwel elke zichzelf respecterende computerproducent maakt gebruik van Israelische vindingen.
De stille kracht achter deze revolutie is het hoge academische niveau in het land. Het Bruto Nationaal Product van Israel met zijn ruim 7 miljoen inwoners is groter dan dat van alle buurlanden bij elkaar en die afstand groeit nog steeds.
En ook met de rol van de religie in de Israelische samenleving gaat het niet slecht.
Alleen in het huwelijksrecht speelt de religie een rol van betekenis in het openbare leven;
voor al het overige geldt dat seculiere wetten en seculiere rechtspraak van kracht zijn.
Irritant is wel soms dat religieuze partijen, die doorgaans minder dan 25% van de stemmen achter zich krijgen, hun sleutelpositie in de Knesset gebruiken om hun instituties en scholen te bevoordelen.
Maar ook dat is onderdeel van het democratisch proces, dus heb ik er vrede mee.
Dames en heren,
Kunnen we, nu blijkt dat veel van Herzl’s dromen vervuld zijn, achterover leunen?
Nee,
want de grootste droom, die van een Joodse staat die in rust en vrede kan leven en vanuit deze veilige positie kan bouwen aan een betere wereld is nog altijd niet vervuld.
Ook na 60 jaar niet.
Er zijn vredesverdragen gesloten met Egypte en Jordanië en ambassades geopend in andere Arabische landen, maar nog altijd is de roep om vernietiging van Israel luid en duidelijk hoorbaar.
Elke dag opnieuw:
uit de monden van de Iranese Ayatollahs, Hamas, Hezbollah en andere extremisten.
Nog altijd worden de inwoners van de Joodse staat bestookt en bedreigd met raketten.
En nog altijd duurt de bezetting van de Westelijke Jordaanoever voort, die de gewone Palestijnen tot wanhoop drijft en Israel dwingt een rol te spelen waarvoor zij niet is opgericht.
Pas als alle Arabische buurstaten en het Palestijnse leiderschap Israel als Joodse democratische staat in het Midden-Oosten zullen accepteren, kan er vrede komen waarvan
het hele Midden-Oosten zal profiteren.
De Palestijnen zullen hun eigen levensvatbare staat hebben en Israel eindelijk de rust die het verdient.
Dames en heren,
Het feit dat wereldwijd wordt stilgestaan bij het 60-jarig bestaan van Israel geeft aan hoe bijzonder die Staat is ,... en niet alleen voor Joden.
Israel is een fenomeen dat fascineert, intrigeert, inspireert en soms ook irriteert!
Er is geen enkel land dat, jaar in jaar uit ,dagelijks in het nieuws is.
En nergens anders wordt de situatie door de media zo uitvergroot als wanneer het Israel betreft.
Het land heeft waarschijnlijk 's werelds grootste concentratie buitenlandse correspondenten, die , lijkt het wel, allen met een vergrootglas zijn uitgerust.
Die overbelichting,...gekoppeld aan doelbewuste en voortdurende pogingen uit de Arabische wereld,Israel in diskrediet te brengen, leiden tot het scheeftrekken van het beeld over Israel, in de publieke opinie en in de politiek.
Waar dat optreedt maakt CIDI zich sterk, het beeld van Israel weer in balans te brengen.
De inzet van CIDI voor vrede en veiligheid gebeurt vanzelfsprekend niet kritiekloos,maar wel altijd met de grootst mogelijke zorgvuldigheid.
Wij doen dat vanuit een integere benadering en met grote liefde voor de Joodse Staat.
CIDI wil de waarden van Israel, waar Herzl al voor stond, over het voetlicht brengen.
Wij zijn voor Israel en voor vrede.
Daarom hebben wij ook oog voor de positie van de Palestijnen.
Zo heeft CIDI zich o.a. al jaren voorstander getoond van een tweestaten oplossing met een levensvatbare zelfstandige Palestijnse staat, naast Israel, lang voordat dit de algemene opvatting werd.
Dames en heren,
Israel is gebaat bij juiste verifieerbare en vooral genuanceerde informatie.
En dat is nu precies wat wij vandaag met dit symposium beogen.
Want Israel is een volwassen en robuuste democratie,die tegen een stootje kan. Een Israel waarbij wij ons zeer betrokken voelen.
In goede en in slechte tijden, vandaag en morgen!
Ik wens U allen een geslaagd symposium toe!