60 Jaar verlangen naar vrede

Zestig jaar geleden las David Ben Gurion in Tel Aviv de onafhankelijkheidsverklaring van Israel voor. Hij deed een beroep op de Arabische staten die met oorlog dreigden, te kiezen voor de vrede. “Ik steek mijn hand uit in vrede naar de Arabische buren”, sprak hij letterlijk. Het was tevergeeft. De Arabieren vielen aan en de oorlog die volgde kostte aan tienduizenden het leven. Circa 700.000 Palestijnen sloegen op de vlucht.

Pas in 1977 was er een Arabische leider die met Israel over vrede wilde praten. President Sadat van Egypte bracht in dat jaar een historisch bezoek aan Jeruzalem. Het directe gevolg was dat hij door de andere Arabieren voor verrader werd uitgemaakt en Egypte uit de Arabische Liga werd gestoten. Maar Sadat zette door, wat twee jaar later resulteerde in een vrede, waarbij Egypte van Israel de hele Sinaiwoestijn terugkreeg. In 1994 sloot Jordanië met Israel vrede. Ook dat land kreeg al veroverde gebied terug. In 2000 trok Israel zich uit geheel Zuid-Libanon terug en in medio 2005 uit geheel geheel Gaza.

Dat er nog geen vrede met het Palestijnse volk en een aantal radicale buurstaten is, ligt niet aan de Israelische bezetting van Arabisch gebied, zoals vaak beweerd wordt. Eerder andersom. Met hun voortdurende geloof in geweld en terrorisme en hun haatcampagnes zijn het de Palestijnse leiders en de radicale buurstaten, die steeds geweigerd hebben een echte vrede met Israel te sluiten en het land als Joodse staat te erkennen. Israel is altijd bereid geweest bezet gebied af te staan in ruil voor vrede. De beroemde islamoloog Bernard Lewis schreef in zijn artikel ‘on the Jewish question’ (26 november 2006) dat uit de Arabische literatuur blijkt dat slechts weinig Arabierren Israel als Joodse staat accepteren. Hij concludeert dat als het geschil tussen Israel en zijn buren ligt in grenzen en gebiedsgrootte het uiteindelijk oplosbaar zal zijn. Maar als het zou berusten op een principiële Arabische weigering een Joodse staat in zijn midden te dulden, dan zullen de wapens nog lang blijven spreken.

CIDI wenst het jarige Israel toe, dat de Arabische wereld uiteindelijk het voorbeeld van Egypte en Jordanië zal gaan volgen en zal gaan inzien dat de Joodse staat niet meer weg te denken valt. Dat voorts het besef zal doorbreken dat het Midden-Oosten kan profiteren van samenwerking met Israel. Echte vrede zal ook een einde maken aan de bezetting. Het zal het Palestijnse volk de staat en de vrijheid geven waarnaar het hunkert. En het zal Israel de rust geven, waarop het recht heeft en waarnaar het al zo heftig 60 jaar verlangt.

Ronny Naftaniel