Zoals meestal in Israel is de formatieperiode na de verkiezingen belangrijker dan de stembusuitslag zelf. De Israeli’s hebben op 28 maart gekozen voor eenzijdige terugtrekking uit delen van de Westelijke Jordaanoever en voor sociaal-economische hervormingen. Het is onmogelijk om fatsoenlijk met de Palestijnen over vrede te praten. President Abbas is te zwak om te doen wat hij belooft en Hamas wil geen vrede, maar de vernietiging van Israel. Er is voor de Israeli’s dus maar ëën alternatief: eenzijdige stappen.

door Ronny Naftaniel

De onverwachte opkomst van de Partij van de Gepensioneerden met 7 zetels laat zien dat de Israelische samenleving genoeg heeft van de grote verschillen tussen arm en rijk en het uithollen van de sociale uitkeringen. Deze beide punten zorgen ervoor dat een hechte samenwerking tussen Kadima en de Arbeid, goed voor 48 zetels, de kern van het nieuwe Israelische kabinet zal zijn.

Maar daarmee is formateur Olmert er nog lang niet. Om een meerderheid te krijgen moet hij Israel Beitenoe (12 zetels), Shas (12 zetels), het Torah Jodendom (6 zetels) en de Partij voor de Gepensioneerden paaien. En daarbij komt hij in de problemen. De Gepensioneerden hangen als los zand aan elkaar en hebben geen visie op de buitenlandse politiek. Israel Beitenoe heeft een leider, Avigdor Lieberman, die mogelijk wegens corruptie vervolgd zal worden en die een wet op het burgerlijk huwelijk nastreeft. Dit laatste is weer onaanvaardbaar voor het Torah Jodendom. Shas heeft een onbetrouwbaar verleden, omdat alle belangrijke besluiten door de geestelijk leider, Ovadia Joseph worden genomen. Niemand weet hoever deze partij bereid is om tot eenzijdige terugtrekking uit de Westelijke Jordaanoever over te gaan. Na de verkiezingen blijkt Israel nog steeds een gefragmen-teerd land te zijn met grote etnische en religieuze verschillen. Van de droom van Ariel Sharon een grote sterke middenpartij op te richten, die genoeg steun heeft om moeilijke beslissingen te nemen, is na 28 maart weinig over.

Kringen om Ehoed Olmert hebben laten doorschemeren dat de eenzijdige terugtrekking uit de Westelijke Jordaanoever voor november 2008, voor het aftreden van president Bush, voltooid dient te zijn. Dit betekent dat zware beslissingen, zoals de be&eeuml;indiging van de joodse aanwezigheid in Hebron, voor die tijd uitgevoerd moeten zijn. Onder de huidige politieke verhoudingen mist Ehoed Olmert, hoewel hij een erg behendige politicus is, de politieke steun en de militaire overtuigingskracht om zo’n ingrijpende actie door te drukken. Zijn aanzien onder het militaire apparaat zal nog verder ondermijnd worden als het merkwaardige plan doorgaat om de burger Amir Peretz, tot minister van Defensie te benoemen. Je hoeft geen helderziende te zijn om te voorspellen dat het twijfelachtig is of een nieuwe regering Olmert de rit zal uitzitten.