Commentaar: Ongevraagde post

De Palestijnse president Abbas kan met het schrijven van een brief aan premier Netanyahu niet beoogd hebben het vredesproces nieuw leven in te blazen. De brief is daarvoor te vlak.

Het is een opsomming van oude standpunten en biedt Netanyahu geen enkel aanlokkelijk perspectief. Het mag dan ook geen verbazing wekken dat de meest pragmatische Palestijnse politicus, premier Fayyad, vorige week weigerde bij de aanbieding van de brief aanwezig te zijn.

Hij zal wel gedacht hebben dat de Palestijnen met deze zoveelste pr-stunt niets opschieten. Premier Netanyahu heeft beloofd de brief te beantwoorden. Zijn argumenten laten zich raden.Zo stelt de brief aan het hervatten van het vredesoverleg vier vier voorwaarden, aarvan een bouwstop in de nederzettingen en de Israelische acceptatie van de grenzen van 1967 (met kleine grenscorrecties) de meest pregnante zijn. Israel heeft voortdurend gezegd een tweestatenoplossing na te streven, maar geen voorwaarden vooraf te accepteren. De regering in Jeruzalem heeft eenmaal, in november 2009, ingestemd met tien maanden durende bouwstop, maar de Palestijnse Autoriteit weigerde van dit momentum gebruik te maken. Abbas had beter kunnen schrijven: ‘ Kom Bibi, genoeg gedraald, laten we onderhandelen totdat we eruit zijn!’

Ronduit contraproductief is de beschuldiging in de brief dat Israel verantwoordelijk is voor het geslonken gezag van de Palestijnse Autoriteit en dat deze in ezen zijn betekenis heeft verloren. De vraag die dan onmiddellijk opkomt is, waarom Abbas en zijn kabinet nog blijven zitten. Er hadden al lang verkiezingen op de Westbank en in Gaza moeten zijn. Kennelijk kleven de heren teveel aan het pluche. Maar ernstiger is dat als je geen gezag hebt, je ook niet in staat bent een vredesverdrag na te leven. Van een toekomstige Palestijnse regering mag orden verwacht dat deze terreur en raketbeschietingen beteugelt, geen haatcampagnes tegen Israel en Joden toestaat en normale betrekkingen met Israel onderhoudt. Als de Palestijnse Autoriteit onvoldoende aanzien heeft dit te garanderen, is het alleen maar gevaarlijk voor Israel het bezette gebied op te geven.

Binnen een mum van tijd zal daar dan de macht zijn overgenomen door radicale elementen, die met hun Qassamraketten Tel Aviv en Jeruzalem onveilig zullen maken. Nee, de ongevraagde post uit Ramallah stemt niet vrolijk. Het valt te vrezen dat bij het volgende jaarverslag van CIDI in 2013 de situatie nog even vastgeroest zit als nu. CIDI zal zich daar echter niet door laten afschrikken!

Door Ronny Naftaniel