Commentaar: Reddeloos

vluchtelingenkampEen surrealistische oorlog met tienduizenden, waarschijnlijk meer dan 100.000 doden. Anderhalf miljoen vluchtelingen. Faust zou erom glimlachen.
Het zijn de feiten als we het hebben over Syrië.

Daarnaast zijn paradoxen aan de orde van de dag; arabisten die aan de ene kant melden dat ‘het leven tot twee jaar geleden in Syrië leek op dat van u en mij’ maar die tegelijkertijd melden dat de burgeroorlog ‘een resultaat is van jarenlange onderdrukking’. De westerse wereld staat voor een duivels dilemma. Het vermoeden groeit dat Assad daadwerkelijk chemische wapens tegen zijn eigen bevolking gebruikt. Weinigen twijfelen aan het feit dat Israel in Damascus wapendepots van Assad heeft vernietigd omdat het zich niet kan veroorloven dat geavanceerd materiaal in de handen valt van aartsvijand Hezbollah. Uiteraard heeft de VN al haar zorgen geuit over die Israelische acties, terwijl wij allen weten dat heel wat lidstaten, ook Arabische, stiekem blij zijn met het vuile werk dat Israel niet alleen voor zichzelf, maar ook voor hen, opknapt.

Aan de andere kant zien wij reportages van vooraanstaande soennitische leiders die na de val van Assad willen doorstoten naar Jeruzalem (RTL4, 15 maart, Al Nusra) en een leider van het Vrije Syrische Leger die een orgaan uit een Syrische soldaat snijdt en er een hap uit neemt; de ontmenselijkte mens met een tot kannibalisme vervallen haat. Dat is het Syrië van vandaag. Het zijn tegelijkertijd soennitische landen als Qatar en Saoedi Arabië die achter de schermen niet alleen de rebellen bevoorraden, maar ook een soort veiligheidspact lijken te willen sluiten met Israel. Na het bezoek van de Emir van Qatar aan Gaza, staat nu een bezoek van een Qataarse prins gepland aan Israel in november. Ik denk dat het Iran, toch de uitvinders van het schaakspel, ook duizelt. Over surrealisme gesproken.

Wat te doen? Niemand die het weet. Een vooraanstaand expert opperde kortgeleden dat het wel heel prettig zou zijn als de CIA of ‘de Mossad’ wat gif in een wijnglas van Assad zou kunnen strooien. Een andere kenner meende kortgeleden nog dat je een no fly zone in Syrië kon bewerkstelligen zonder te bombarderen. Moet de westerse wereld ingrijpen? Heel impopulair, maar ik denk: in geval van twijfel, niet doen. Er is een ander terrein waarop we wél iets zouden kunnen ondernemen, daar waar de Arabische wereld het ondanks beloften over  financiële ondersteuning niet waarmaakt. In de vluchtelingenkampen zijn meisjes hun eer niet zeker. Ze worden uitgehuwelijkt aan Saoedi’s, voor een maand. Het is maagdenhandel onder de neus van de ons bekende NGO’s. Dát is waar wij kunnen en móeten ingrijpen.

Maar nee, liever protesteert een niet nader te noemen politicus tegen ‘schoonheidsproducten uit de bezette gebieden’. Tja… Voor mij zijn die meisjes op dit moment de grootste slachtoffers in het Midden Oosten. Laten we ons vooral voor hen inzetten.
Syrië zelf lijkt mij voor nu reddeloos verloren.

E.V.