Een Joods geluid

Kritiek uitoefenen en discussiëren is zo oud als het Jodendom zelf. Ook Israel is altijd voorwerp van intern Joodse discussies geweest. In Nederland zijn vanaf het einde van de zestiger jaren verschillende Joodse groeperingen opgericht, die het luid en duidelijk oneens waren met het Israelische beleid.

door Ronny Naftaniel

Eerst de kritisch Zionisten, daarna de Werkgroep Israel, gevolgd door Vrede Nu Nederland. Vanaf donderdag is er een nieuwe loot aan de stam: “Een Ander Joods Geluid”, dat zich officieel als stichting heeft laten registreren. De organisatie wil “het taboe” doorbreken dat kritiek op Israel ongepast is.

Dat dit taboe niet bestaat moge blijken uit genoemde organisaties. Ook CIDI heeft nooit geschroomd kritiek uit te oefenen op het Israelische beleid. Nog deze week hebben wij ons afkeurend uitgelaten over de aankondiging van premier Sharon bijna 1 miljard gulden te investeren in de Joodse nederzettingen. Een dergelijk beleid verdiept nodeloos de tegenstellingen met de Palestijnen. Hoe dit ook zij, de kritische houding die “Een Ander Joods Geluid” wil laten horen, is interessant en leidt tot verder nadenken over de juiste weg naar een rechtvaardige vrede in het Midden-Oosten. Het initiatief past in een traditie van een waaier aan Joodse geluiden, die het Jood-zijn zo energiek en vitaal hebben gehouden.

Bij dit alles moet wel één kanttekening worden geplaatst. Interne Joodse kritiek op Israel dient evenwichtig te zijn en behoort de gemeenschappelijke zorg om Israels bestaan en de kwaliteit van de samenleving als leidraad te hebben. Politieke visies op basis van betrokkenheid met Israel zijn zinvol, ook al worden ze soms door de rest van de Joodse gemeenschap niet gedeeld. Indien de kritiek op Israel echter voortkomt uit angst van Joden om door anderen verantwoordelijk te worden gesteld voor de daden van de Joodse staat, of zelfs uit pure anti-Israel gevoelens, dan is elk debat nutteloos. Tegen angst is geen argument opgewassen. Degenen die tegen het bestaan van de Joodse staat zijn, zullen altijd argumenten zoeken om Israel af te branden. De recente reactie van één van de woordvoerders van “Een Ander Joods Geluid” op de vraag van een radiojournalist was in dit opzicht veelbetekenend. De journalist vroeg wat de woordvoerder eigenlijk tegen het CIDI had. Antwoord: “ze zijn pro-Israel.”

Van “Een Ander Joods Geluid” mag verwacht worden, dat het, weliswaar op zijn eigen kritische wijze, ook pro-Israel is. Van een aantal aanhangers van de organisatie is de band met Israel onomstreden, maar bij anderen ligt dit onduidelijker en lijken hun gevoelens meer op die van een “Angstig Joods Geluid”. Vooralsnog beschouwen we de officiële oprichting van de organisatie echter als een extra dimensie aan de publieke discussie over de toekomst van Israel, waaraan we graag op constructieve wijze zullen bijdragen.