Eenzijdige oproep

De oproep van Gretta Duisenberg, Dries van Agt en bijna 200 andere Nederlanders onder het motto “stop de bezetting” is buitengewoon eenzijdig. Israel schendt volgens hen structureel de internationale conventies en veroorzaakt met de bezetting ernstig lijden van de Palestijnse bevolking. De ondertekenaars verlangen dat de Nederlandse regering het Associatieverdrag met Israel gebruikt om dat land onder druk te zetten zodat het zich terugtrekt uit alle bezette gebieden.

door Ronny Naftaniel

Eenzijdig is om alleen Israel verantwoordelijk te stellen voor het geweld. De oproep zwijgt over het Palestijnse terrorisme, dat ruim 600 Israelische doden heeft veroorzaakt. Evenmin wordt ingegaan op de rol van de Palestijnse Autoriteit. Deze heeft geweigerd de extremisten aan te pakken en zet aan tot haat en vijandigheid jegens Israel, zoals door het geven van financiële steun aan terroristen, het smokkelen van wapens en het oproepen tot de Jihad. De verklaring zwijgt over de corruptie van de Palestijnse Autoriteit, die er de oorzaak van is dat honderdduizenden Palestijnen onder het bestaansminimum leven en over het gebrek aan democratie.

Politici die deze verklaring hebben ondertekend geven er onbewust blijk van geen enkele notie te hebben hoe het Palestijns-Israelisch conflict historisch in elkaar zit. Het geweld is niet begonnen in 1967. Dat dateert al van de twintiger jaren. Als de Arabische wereld en de Palestijnen in 947 het delingsplan voor Palestina hadden geaccepteerd en geen oorlog hadden gevoerd met het oogmerk Israel van de kaart te vegen, was er allang een Palestijnse staat geweest. Vanaf de oprichting van Israel in 1948 hebben de Palestijnen voortdurend aanslagen gepleegd op het Israel van voor 1967. Het geweld is dan ook geen gevolg van de bezetting maar andersom: de bezetting is gevolg van het geweld. Pas als het Palestijnse terrorisme ophoudt en het Palestijnse leiderschap Israel veiligheid garandeert, is het mogelijk om tot de ontruiming van de bezette gebieden te komen en een Palestijnse staat naast Israel.

De gedachte van de ondertekenaars Israel economisch aan te pakken is even kwalijk als zinloos. Wie haalt het in zijn hoofd een land dat zucht onder terreur en zichzelf tracht te verdedigen te straffen? Humaner zou het geweest zijn als de ondertekenaars hadden aangedrongen op extra financiële steun voor de Palestijnse burgers. Geen steun voor Arafats corrupte apparaat, maar voor de honderdduizenden Palestijnen die al jaren tevergeefs naar werk hunkeren en het kind van de rekening worden door geweld, haat en extremisme.