Franse Jodenhaat

Afgelopen zondag werd in Parijs een Joods Gemeenschapsgebouw in brand gestoken. Op de rokende resten van de muren trof de politie hakenkruizen en leuzen als “Joden rot op” aan. In het eerste half jaar van 2004 vonden er in Frankrijk 510 antisemitische aanvallen en bedreigingen plaats. In 135 gevallen ging het om individuele gewelddaden tegen Joden. Een schokkend aantal.

door Ronny Naftaniel

 

Met name na het begin van de tweede intifada, in de nazomer van 2000, is de situatie van de Joodse gemeenschap in Frankrijk ernstig verslechterd. Studenten worden aangevallen, begraafplaatsen beklad en synagogen verwoest. Een onderzoeksrapport laat zien dat er op de staatsscholen sprake is van een diepgeworteld antisemitisme. In een aantal gevallen worden Joodse scholieren zelfs van staatsscholen geweerd, uit vrees dat zij worden aangevallen door Arabische leerlingen. De emigratie naar Israel is toegenomen. Steeds meer Franse Joden hebben tweede huizen in Israel, waarschijnlijk voor gebruik in geval van nood.

Na een aanvankelijk stilzwijgen hebben president Chirac en premier Raffarin krachtig stelling tegen het antisemitisme genomen. Raffarin verklaarde publiekelijk dat elke aanval tegen Joden een aanslag op de republiek is en ook afgelopen zondag ging hij onmiddellijk naar de plaats van de brand. Hij dreigde de daders met de maximumstraf: twintig jaar cel. Intussen is de strafmaat voor antisemitische misdrijven verhoogd. Recent is ook het doorgeven via Franse satellieten van Arabische haattelevisie tegen Joden en Israel aan banden gelegd. De onafhankelijke Franse rechters weigeren echter deze harde aanpak te volgen. Tot ergenis van de Joodse organisaties worden vele verdachten vrijgesproken.

Intussen gaat het anti-Joodse geweld tegen de grootste Joodse gemeenschap van Europa door. Het is lastig aan te geven wat hiervan de precieze oorzaken zijn.

Duidelijk is dat Frankrijk relatief een groter aantal Arabieren (en Joden) kent dan de meeste Europese landen en dat de integratie van die Arabieren grotendeels mislukt is. Daar komt bij dat het land een sterke extreem rechtse partij – het Front National – heeft, die wel vaart bij elke ruzie of incident tussen Arabieren en Joden. Ondanks (of misschien wel dankzij) de kracht van de Joodse gemeenschap met zijn 32.000 leerlingen op Joodse scholen, zijn vier Joodse radiostations, een TV-kanaal en talrijke kranten en organisaties, heeft er in Frankrijk altijd een traditie van antisemitisme bestaan. Die traditie wordt momenteel opgepikt door Arabische media die in Frankrijk te ontvangen zijn en die het conflict tussen Israel en de Palestijnen gebruiken om de oude Jodenhaat te doen herleven.

Desondanks laten de Franse Joden Israel niet vallen. Zij steunen dat land massaal. En dat is een lichtpuntje in een sombere situatie.