Heroriëntatie

Een ruime meerderheid van de Israeli’s vindt dat premier Olmert en minister van Defensie Peretz moeten opstappen vanwege hun Libanonbeleid. De kritiek betreft niet zozeer het aanpakken van Hezbollah, een strijdgroep die Israel met geweld wil vernietigen en die doelbewust op 12 juli de aanval opende, als wel de slechte voorbereiding van het leger. Er was onvoldoende geschikt materieel en de ingezette reservisten kregen nauwelijks een training.

door Ronny Naftaniel

Opperbevelhebber Dan Halutz heeft in een brief aan zijn manschappen inmiddels toegegeven dat er fouten zijn gemaakt. Andere critici in Israel menen dat de regering veel eerder grondtroepen had moeten inzetten. Dat had tot minder verwoestingen in Libanon geleid en meer bijgedragen aan het hoofddoel van het Israelische optreden: het ontwapenen van Hezbollah.

Het felle debat in Israel zal zeker leiden tot een heroriëntatie van de strategische uitgangspunten van de regering Olmert ten opzichte van de Palestijnse kwestie. Tot dusverre was de lijn, dat Israel zich bij gebrek aan onderhandelingsalternatieven, grotendeels uit bezet gebied zal gaan terugtrekken. Nu is echter gebleken, dat dit soort terugtrekking in Zuid-Libanon gefaald heeft. De Libanese regering hoefde in 2000 geen enkele prestatie te leveren. Ongehinderd door enig centraal gezag kon Hezbollah in het vacuüm, dat Israel achterliet, stappen en bouwen aan zijn rakettenarsenaal. In de Gazastrook doet zich sinds vorig jaar, een soortgelijke ontwikkeling voor. Terreurgroepen schieten vanaf diverse plekken in Gaza Kassamraketten op Israelische dorpen in het zuiden van het land af. De Palestijnse regering houdt de beschietingen niet tegen, omdat ze perfect passen in de ideologie van de leidende Hamas-beweging. Dit is niet de stabiliteit en rust die de Joodse staat hoopte te bereiken door uit bezet gebied te vertrekken.

Tegen die achtergrond kondigde premier Olmert vorige week in zijn ministerraad aan dat de plannen voor een verdere eenzijdige terugtrekking uit de Westelijke Jordaanoever voorlopig in de ijskast zijn gezet. Olmert had die terugtrekking tot een prioriteit van zijn beleid gemaakt. De cruciale zinsnede uit het Israelische coalitieakkoord: “de regering zal de definitieve grenzen van Israel tot stand gaan brengen” werd door Olmerts aankondiging plotseling een dode letter. Hij kon moeilijk anders, maar zaagde daarmee wel aan de poten van zijn eigen regeringstoel. Want als eenzijdige terugtrekking geen rust biedt, en een onderhandelde vrede met de huidige Hamasregering een onmogelijkheid is, wat is dan nog wel de oplossing voor het conflict met de Palestijnen? Het ontbreken van een duidelijk antwoord op die vraag, maakt de regering Olmert stuurloos en een voortdurend mikpunt van aanvallen van de linkse en rechtse politieke partijen in Israel. Dat is een somber vooruitzicht voor het land.