Immorele VN

Vorige week trok de ambassadeur van Israel bij de Verenigde Naties een resolutie in, die de Algemene Vergadering vroeg het doden van Israelische kinderen door Palestijnse terreuracties te veroordelen. Het was de eerste resolutie die Israel ooit indiende. De tekst ging over de effecten van de Palestijnse zelfmoordaanslagen op de fysieke en psychologische gesteldheid van Israelische kinderen.

door Ronny Naftaniel

Eerder had de Algemene Vergadering een soortgelijke resolutie aangenomen over Palestijnse kinderen. De Israelische ambassadeur Gillerman vond het hoog tijd dat nu ook de andere kant van de medaille werd belicht. De poging faalde omdat Egypte het Israelische voorstel wilde aanpassen. Egypte stelde voor de woorden “Israelische kinderen” te veranderen in “de kinderen van het Midden-Oosten”. Daarmee werd het voor Israel onmogelijk de aandacht te vragen voor het specifieke leed dat terreur in Israel aanricht. Daarom werd de resolutie teruggetrokken.

De houding van Egypte en overige leden van de Algemene Vergadering is illustratief voor hun eenzijdigheid. Er zijn de laatste jaren tientallen resoluties tegen Israel aangenomen, terwijl de zaak van Israel volkomen onderbelicht bleef. (Het is aan de veto’s van de Verenigde Staten te danken dat in de Veiligheidsraad, waarvan de resoluties bindend zijn, een ander beleid wordt gevoerd.) Het ontkennen van de trauma’s die terreur bij Israelische kinderen en de rest van de bevolking aanricht, is een negatie van de Israelische gevoelens. Dit is immoreel. Politiek gesproken is het bovendien dom. Het Israelische beleid is door de jaren heen in hoge mate bepaald door de strijd tegen het terrorisme. Door de gevolgen van terreur op een samenleving niet serieus te nemen, wordt het werken aan een vredesoplossing bemoeilijkt.

Zo waren het Palestijnse terrorisme en de Arabische agressie er de oorzaak van dat Israel in 1967 de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever veroverde. Voordat Israel deze gebieden in handen kreeg, waren de PLO en Al Fatah al opgericht en vielen er al honderden Israelische slachtoffers door Palestijnse terreur. Het Palestijnse Handvest sprak al vóór 1967 over de vernietiging van Israel, zoals Hamas en de Islamitische Jihad nog steeds willen. Na 1967 werd mogelijke vredesdoorbraken tussen Israeli’s en Palestijnen telkens gesmoord in het bloed van onschuldigen die vielen door aanslagen. Dat de bezetting voortduurt, is in hoge mate te wijten aan de Palestijnse onwil en onmacht tegen het heilloze terrorisme op te treden. Als Israel vervolgens een beetje medeleven van de internationale gemeenschap vraagt met zijn slachtoffers, geeft de VN niet thuis. Het mag duidelijk zijn dat de botheid van de Algemene Vergadering vorige week vrede in het Midden-Oosten geen stap dichterbij heeft gebracht.