Olijfbomen planten om Israel te beschadigen

Op zich is het een mooi idee: onder het vaandel van vrede olijfbomen te planten voor het toekomstige Palestina .Het is niet alleen een symbolisch, maar ook een praktisch gebaar. Je maakt een gebied groen en draagt bij aan het zelfbewustzijn van de Palestijnen. Maar de schijn kan bedriegen en dat blijkt als je de Nederlandse website “Plant een olijfboom” wat beter bekijkt.

 

Formeel zegt de site “door het planten van olijfbomen samen met Palestijnse boeren de hoop op een goede toekomst” levend te willen houden. Nogmaals dat is een prima streven, maar de werkelijkheid is anders. De campagne die de site voert is een onderdeel van de Nederlandse afdeling van de Palestijnse organisatie JAI (Joint Advocacy Initiative). Deze organisatie ontmoedigt een dialoog met Israel, roept op tot een verregaande boycots tegen Israel en heeft nu dus een afdeling in Nederland om geld in te zamelen voor haar activiteiten.

Dat dit soort organisaties hier opereren is niet verbazingwekkend. Het verontrustende is echter dat de financiering van dit initiatief door ICCO, Cordaid en IKV Pax Christi gesteund wordt: drie organisaties die miljoenen euro’s subsidie ontvangen van de Nederlandse regering. Plant een olijfboom van JAI is bovendien slechts één van de gevallen waarin hulporganisaties hun perken te buiten gaan door politieke standpunten te financieren. In wezen gaat dit ten koste van behoeftige mensen die zij echt zouden moeten helpen.

Zoals andere Palestijnse organisaties, weet JAI dat het in Europa andere woorden moet kiezen dan in het Arabisch. Op zijn Nederlandse website spreekt JAI dan ook alleen maar over olijfbomen en de problemen van de Palestijnse boeren. Op de Arabische website zegt JAI echter dat sinds zijn oprichting ‘Israel t.b.v. de Joodse staat land steelt’ terwijl ‘Israels Palestijnse burgers beroofd worden’ Ook wordt Israel als “een catastrofe” omschreven. De moederorganisatie van JAI heeft het zelfs over ‘de bezetting van Palestina door Israel sinds [de stichting] 1948’. M.a.w. Israel, ook zonder de bezette gebieden, wordt als illegaal beschouwd. JAI neemt hier geen afstand van.

Het is bijna onnodig te zeggen dat deze standpunten in strijd zijn met die van de Nederlandse overheid en zelfs die van ICCO. Gezien de dubbele boodschap waarmee JAI naar buiten treedt, kan je je afvragen of we initiatieven zoals de olijfboom campagne wel kunnen vertrouwen en of het geld ook daadwerkelijk aan het doel gegeven wordt. Moet onze regering, al is het indirect, geld geven aan dit soort propaganda, die ook nog eens indruist tegen het internationale recht? Immers, Israel is een niet meer weg te denken, erkende staat

ICCO denkt blijkbaar van wel. De Nederlandse website van de olijfboom campagne is geregistreerd op naam van ICCO, hetgeen suggereert dat ICCO verder gaat dan alleen de financiering van JAI. Waarschijnlijk heeft ICCO het Nederlandse kantoor helpen opzetten dat geleid wordt door de ‘boycot Israel’ activiste Kristel Letschert. Desgevraagd wilden ICCO en Cordaid hierover niets zeggen, maar IKV Pax Christi gaf toe dat de campagne jaarlijks met €5.000 gesteund wordt.

ICCO werd vorige maand door minister van Buitenlandse zaken, Uri Rosenthal, op het matje geroepen, vanwege het financieren van soortgelijke dubieuze hobbies, in dit geval financiering aan de anti-Israelische website Electronic Intifada. Dit was terecht, aangezien er in subsidiecontracten altijd een clausule staat dat de organisatie geen beleid mag uitdragen dat in strijd is met het beleid van het ministerie van Buitenlandse zaken.

Rosenthal is hierin overigens niet de enige. Overal in de wereld beginnen regeringsleiders en ook activisten zich te realiseren dat mensenrechten retoriek steeds vaker misbruikt wordt om anti-Israel of anti-Amerika ideologie te propageren. Dit leidde er vorig jaar toe dat de oprichter van Human Rights Watch, David Bernstein, zijn organisatie bestraffend toesprak en het HRW ‘bevooroordeeld’ en ‘maniakaal anti-Israel’ noemde. In dit kader kritiseert zelfs de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties, Ban Ki-moon, regelmatig de eigen Mensenrechten Raad vanwege de overmatige negatieve aandacht voor Israel.

De vendetta tegen Israel knaagt aan de geloofwaardigheid van organisaties als ICCO, Oxfam Novib en Cordaid, maar zij zijn niet de grootste verliezers. De echte slachtoffers zijn de mensen die afhankelijk zijn van de hulp die deze organisaties zouden moeten verstrekken. In plaats van die hulp krijgen ze politieke spelletjes geserveerd.

Ronny Naftaniel

Gepubliceerd in Nederlands Dagblad, 11 februari 2011.