Realiteit vs. Politiek in het Midden-Oosten

Terwijl het Israelisch-Palestijns conflict onverminderd voortwoedt, lopen individuele Israelische en Palestijnse zakenlui nog steeds mijlenver voor op de politiek. In het klein wordt er prima samengewerkt. In zijn buitenland- column op BNR zette Bernard Hammelburg gezamenlijke Silicon Wadi initiatieven op een rij: “de klanten vragen expres niet door”.

Terwijl het Israelisch-Palestijns conflict muurvast lijkt te zitten, lopen individuele Israelische en Palestijnse zakenlui mijlenver voor op de politiek. In het klein wordt er prima samengewerkt. In zijn buitenlandcolumn op BNR zette Bernard Hammelburg gezamenlijke initiatieven op een rij: ”De klanten vragen expres niet door”.

Hoe de werkelijkheid een lange neus trekt tegen de politiek

 

door Bernard Hammelburg

 

In Israël en de Palestijnse gebieden verwacht je dat iedereen praat over wat wij in onze media zien en horen. Het Goldstone rapport over de Gaza-oorlog. De Joodse nederzettingen op de westelijke Jordaanoever. De dreiging van een Iraanse atoombom. En het is ook wel een beetje waar: de mensen hier in het Midden-Oosten zijn van nature heetgebakerd, en vaak is de haat tegen de vijand groter dan de zorg om de eigen kinderen.

Wat je nooit hoort is met wat voor gemak de werkelijkheid een lange neus trekt tegen de politiek. Een voorbeeld: de markt van bouwmaterialen in Israël is vrijwel geheel in handen van Palestijnen. Door de opgelopen spanningen kunnen die nog maar heel moeilijk de grens over. En dus zette een groep ondernemende Israëliërs en Palestijnen in het grensgebied een industrieterrein op met joint-ventures die zeer succesvol zijn. Ze werken zonder enige scrupule samen en maken vette winsten.

Nog een voorbeeld: een Israëlische hightech onderneming exploiteert met groot succes een internationaal computernetwerk voor de handel in valuta en goederen. De klanten en gebruiker zitten overal: in Europa, de Verenigde Staten en Australië, maar ook in Koeweit en Saoedi-Arabië. De Israëlische onderneming is op Cyprus gevestigd. Een van de partners is Palestijn. Hij onderhoudt de contacten met de Arabische relaties.

“Die klanten zijn toch niet gek?,”vraag ik. “Ze moeten snappen dat ze met Israëliërs zaken doen.”

“Klopt”, zegt het bedrijf. “Maar geen enkele klant of relatie vraagt echt door. Ze willen horen dat wij statutair in Europa zijn gevestigd. Cyprus is EU, dus dat is in orde. En dan vragen ze opzettelijk niet door.”

Het zijn grappige verhalen in dit altijd grimmige deel van de wereld. In veel landen geldt dat het bedrijfsleven functioneert ondanks de regering, en maar zelden dankzij de regering. In dit geval lopen de ondernemers mijlenver voor op hun altijd opgewonden politieke leiders. Terwijl die elkaar voor rotte vis uitmaken, en blijven herhalen dat je de ander niet kunt vertrouwen, maakt de vijandschap in het bedrijfsleven plaats voor de milde glimlach die hoort bij succes.