Regeringscrisis

De regeringscrisis in Israel komt op het slechtst denkbare moment. Het land verkeert in een economische malaise en binnen enkele maanden breekt er wellicht een nieuwe Golfoorlog uit. Deze ontwikkelingen vragen om een krachtige regering, die maatregelen kan nemen en zeker niet om een minderheids- of een demissionair kabinet. Toch is de beslissing van Minister Ben Eliëzer van Defensie om met zijn Arbeid-ministers op te stappen te begrijpen , als speelt hierbij een behoorlijke mate van eigenbelang een rol.

door Ronny Naftaniel

Te vaak heeft de Arbeid zijn uitgangspunten moeten verloochenen ter wille van de consensus in het kabinet Sharon. Minister van Buitenlandse Zaken Peres heeft verschillende keren plooien moeten gladstrijken, die tegen zijn eigen beginselen indruisten. De beslissing van de regering Sharon om meer te bezuinigen op de minima, zodat de financiering van de nederzettingen ongemoeid kon blijven, was voor de Arbeid de druppel, die de emmer deed overlopen. Het ging niet om 150 miljoen Euro alleen, maar ook om principes.

Intussen zit Israel met de gebakken peren. Sharons dilemma thans is zijn regering te ontbinden –nadat wellicht Bibi Netanjahoe voor korte tijd minister van Buitenlandse zaken is geworden- of een coalitie met Israel Beitenoe, de uiterst rechtse oppositiepartij, aan te gaan. Lukt dit laatste –en de kans daarop lijkt groot- dan wordt het beleid tegenover de Palestijnen verder verscherpt. Dat zal op grote internationale kritiek stuiten. Dit komt op een moment dat de Israelische en Palestijnse onderhandelaars zich lijken te schikken in het stappenplan van de regering Bush, gesteund door het zogenaamde Kwartet. Dit plan moet binnen drie jaar tot een oplossing van het Israelisch-Palestijns conflict leiden, nadat eerst de Palestijnen hun bestuur hebben gedemocratiseerd en een ministaat hebben kunnen oprichten. Israel zou zich in dit plan moeten terugtrekken tot de gebieden van voor de intifada en onderhandelingen moeten aangaan, met de Palestijnse ministaat over de toekomstige grenzen.

De beste oplossing voor Israel is, ondanks de eerder genoemde bezwaren, toch dat Sharon de Knesset ontbindt en verkiezingen uitschrijft op een tijdstip dat de Golfoorlog al achter de rug is of niet meer gevoerd gaat worden. Het grootste deel van de Israeli´s is nog altijd voorstander van een territoriaal compromis met de Palestijnen en is wars van groeperingen die vinden, dat de Joden het alleenrecht op Judea en Samaria hebben. Een kleine rechtse coalitie zal die visie zeker niet vertolken. Premier Sharon zal de komende weken over veel manoeuvreertalent moeten beschikken om Israel te behoeden voor een nog diepere crisis, dan waarin het land zich al in bevindt.