Strijden voor Saddam

Tegen de achtergrond van het voortdurend feller wordende conflict tussen Israel en de Palestijnen is in het Midden Oosten een merkwaardige slag om de Amerikaanse publieke opinie gaande. Telkens als de Amerikaanse vredesmakelaar Zinni in de regio is, gebeuren er zaken waardoor de Palestijnse Autoriteit in diskrediet raakt en de Israelische regering haar beste beentje voor kan zetten.

door Ronny Naftaniel

De affaire met de Palestijnse wapenboot Karine A ligt nog vers in het geheugen. Na de controleerbare leugens van Jasser Arafat over de Palestijnse betrokkenheid bij de wapensmokkel, vertrok Anthony Zinni ruim twee maanden geleden onverrichter zaken naar huis.

Nu is hij terug in Israel en meteen vinden er een aantal heftige Palestijnse zelfmoordaanslagen plaats. Anders dan gebruikelijk heeft de Israelische regering afgezien van harde represailles. De aanslagen in Jeruzalem en Wadi Ara werden niet beantwoord. Arafat mag zelfs na weken huisarrest, Ramallah verlaten en het is waarschijnlijk dat hij ook naar de Arabische top in Beiroet mag. Sharon doet er alles aan om aan te tonen dat Israel rust en vrede wil, maar dat het Palestijnse leiderschap niet bereid of in staat is het terrorisme in te dammen. Het resultaat is dat vice-president Cheney blijft weigeren Arafat te ontmoeten en president Bush opnieuw laat weten dat de Palestijnse president zich onvoldoende inspant een bestand tot stand te brengen.

De vraag dringt zich op wat de achtergrond is van deze PR-slag. Jasser Arafat kan er niet gelukkig mee zijn steeds weer door zijn eigen militante achterban in zijn hemd gezet te worden. Waarschijnlijk heeft hij te maken met groeperingen die er bewust op uit zijn de Palestijns-Amerikaans-relaties te verstoren. Daarmee dienen ze direct het belang van Irak. Het is bekend dat Saddam Hoessein uitstekende banden onderhoudt met het Palestijnse leiderschap. Elke familie van een omgekomen terrorist ontvangt bijvoorbeeld $ 10.000 steun uit Saddams (vrijwel lege) schatkist. Zolang de intifada voortduurt en de VS onmachtig is te bemiddelen, zal de Arabische wereld er bitter weinig voor voelen de VS te steunen in een oorlog tegen het regime in Bagdad. De militanten binnen de Palestijnse gemeenschap hebben er dus alle belang bij de intifada op te voeren, juist wanneer de Amerikanen de strijd willen dempen om de vrije hand te hebben tegen Saddam Hoessein.

Het heeft er alle schijn van dat premier Sharon dit Palestijnse spel heel goed door heeft. Hij reageert adequaat op de Amerikaanse bemiddelingsvoorstellen en weet aldus zijn belangrijkste bondgenoot vast te houden. Intussen worden, zoals gebruikelijk bij hogere politieke spelletjes, gewone mensen, Palestijnen en Israeli’s, de dupe.