Turkse president Erdoğan vergelijkt ‘bloedbad Gazastrook’ met de Holocaust

IN ANDER NIEUWS / Door: WEBMASTER / 25 sep 2019 ERDOğAN TURKIJE VN

“Wanneer wij kijken naar de nazi-genocide op de Joden, kijken wij met hetzelfde perspectief naar het bloedbad in de Gazastrook”. Dat heeft de Turkse president Recep Tayyip Erdoğan gezegd op een bijeenkomst voorafgaand aan de Algemene Vergadering van de VN in New York.

Dinsdag begon in New York de 74e sessie van de Algemene Vergadering van de VN. Tientallen wereldleiders houden dan toespraken om hun licht te schijnen op tal van actuele onderwerpen. Een dag ervoor sprak de Turkse president Erdoğan met leden van de lokale Turkse gemeenschap op een bijeenkomst in de stad waar het hoofdkwartier van de VN is gehuisvest.

Volgens het Turkse Anadolu Agency vergeleek Erdoğan tijdens die ontmoeting de Holocaust met het “bloedbad” in Gaza – doelend op Israëlisch beleid ten aanzien van de kustenclave.

De Holocaust-vergelijking door de Turkse president kon op stevige repliek uit Israël rekenen. “Zij die niet stoppen met liegen over Israël, en die Koerden in hun eigen land afslachten, zij die de verschrikkelijke massamoord op de Armeniërs ontkennen – zij zullen niet Israël de les lezen. Erdoğan, stop met liegen”, aldus de Israëlische premier Netanyahu.

Volgens de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Yisrael Katz is het commentaar van de president van Turkije antisemitisch. “Ik veroordeel ten zeerste de antisemitische opmerking van Erdoğan die de Holocaust van de Joden door de nazi’s vergelijkt met Israëlische acties in Gaza”.

Erdoğan toont misleidende kaart
Tijdens zijn toespraak voor de Algemene Vergadering van de VN zelf had Erdoğan ook het een en ander te zeggen over het Israëlisch-Palestijnse conflict. Voor zijn speech haalde hij een misleidende kaart tevoorschijn, die aan zou moeten tonen dat Israël zijn grondgebied gedurende de afgelopen decennia meerdere malen heeft uitgebreid. “Waar begint en eindigt het land van Israël?” vroeg de leider van Turkije zich hardop af. “Waar was Israël, en waar is Israël nu?”

De kaart toont zeer accuraat de uitwerking van het VN-delingsplan dat in 1947 werd gepresenteerd. Wat er niet bij wordt vermeld, is dat de Joodse zijde dit plan accepteerde, maar de Arabische zijde het verwierp. Het Arabische ‘nee’ betekende dat er geen Palestijnse staat kwam. Het is dus niet alsof ‘Palestina’ hier al land heeft verloren ten opzichte van de eerdere situatie.

Nadat de Arabieren het VN-delingsplan van 1947 niet accepteerden, besloot de Joodse gemeenschap toch de Staat Israël uit te roepen. Naburige Arabische staten vielen de kersverse Joodse staat collectief aan met als bedoeling die te vernietigen en de Joodse aanwezigheid in het land te beëindigen. De Joodse staat overleefde deze poging, werd erkend door het grootste gedeelte van de internationale gemeenschap en werd soeverein. Maar de Westelijke Jordaanoever werd door Jordanië veroverd en de Gazastrook door Egypte.

In 1967 veroverde Israel in de Zesdaagse Oorlog de Golanhoogten (op Syrië), de Sinaïwoestijn en Gazastrook (op Egypte) en de Westelijke Jordaanoever inclusief Oost-Jeruzalem (op Jordanië). Het is opvallend en strijdig met de realiteit dat de Sinaïwoestijn (die later weer Egyptisch werd in ruil voor een vredesverdrag) en de Golanhoogten niet zijn meegenomen op de na-1967-kaart van Erdoğan. Het opnemen van de Sinaïwoestijn zou echter de realiteit tonen dat Israel bereid is veroverd land op te geven in ruil voor vrede. Die waarheid is pijnlijk voor de makers van dit soort kaartjes, dus lappen ze de waarheid aan hun laars en nemen ze de verovering van de Sinaï helemaal niet mee.

Het meest rechterkaartje in de handen van Erdoğan beschouwt alleen de gebieden A en B op de Westoever als Palestijns. De rest geldt als Joods. Dat is onwaar. Onder de Oslo-akkoorden is er voor het eerst een Palestijnse statelijke entiteit opgericht: de Palestijnse Autoriteit. Dit is de eerste keer in de geschiedenis dat een gedeelte van het gebied daadwerkelijk onder Palestijnse controle valt. Het kaartje zou dus pas het eerste kaartje moeten zijn waarin een gedeelte groen is gemarkeerd. Overigens is het Palestijnse en naburige Arabische leiderschap akkoord gegaan met deze gang van zaken.

Van 1967 tot de inwerkingtreding van de Oslo-akkoorden in 1995-1996 was er géén sprake van Palestijns zelfbestuur: het gehele gebied viel onder Israelische controle. Er is sinds 1995-1996 dus Palestijnse “winst” van land, geen verlies. Tegelijkertijd is gebied C niet geheel “Joods”. Niet het burgerlijk, maar het militair recht geldt er: Israel maakt officieel geen aanspraak op het gebied.