Zigzag-koers

Ronny NaftanielHet is waarschijnlijk dat de Knesset een wet zal aannemen voor het uitschrijven van nieuwe verkiezingen. Voor zo’n wet zijn 61 stemmen nodig. De stemming dinsdag is de eerste van de drie vereiste, maar het lot van premier Barak lijkt te zijn bezegeld. Waarschijnlijk zullen in mei of november 2001 nieuwe Knesset- en premierverkiezingen worden gehouden.

door Ronny Naftaniel

Binnen de Israelische samenleving bestaat veel onvrede over de “zigzag” koers, die premier Barak voorafgaand aan de Camp David-besprekingen en sedert dien is gevaren. In Camp David heeft hij vergaande concessies gedaan. Daarna heeft hij wisselend hard en dan weer helemaal niet gereageerd op Palestijnse geweldsdaden. Dit proces werd afgewisseld met pogingen het vredesproces weer vlot te trekken. Tegelijkertijd gaf de Israelische regering een witboek uit, dat geen spaan heel laat van Arafats betrouwbaarheid als onderhandelaar. Barak vertoont aldus het beeld van een politicus, die vrede wil, maar in hoge mate de kortstondige emoties van zijn binnenlandse achterban laat meewegen in zijn buitenlandse beleid.

Deze houding is verklaarbaar. Barak heeft geen meerderheid in de Knesset en moet daarom iedere parlementariër te vriend houden. Maar het werkt niet. Israeli’s krijgen er een gevoel van uitzichtloosheid door en de Palestijnen putten er moed uit hun intifada door te zetten.

Daarom wordt het in Israel hoog tijd voor een regering van nationale eenheid. Ook als de Knesset besluit Barak naar huis te sturen, zal er tussen nu en mei volgend jaar verantwoord geregeerd moeten worden. Het is daarom voor de Likoed tijd op het aanbod van premier Barak in te gaan en deel te nemen aan de regeringscoalitie. Het belang van een daadkrachtig beleid moet sterker wegen dan het slim uitbuiten van Baraks onmacht. Israel kan het zich binnenslands en t.a.v. het nieuwe Amerikaanse presidentschap niet permitteren stuurloos te zijn, als het land voortdurend door de Palestijnen wordt uitgedaagd. Met rasse schreden is het krediet dat mensen als Peres en Rabin in de Arabische wereld hebben opgebouwd, verdwenen. Bovendien mag het land zich niet zover door de Palestijnen laten provoceren, dat de intifada uitmondt in een regulier conflict met de buurstaten.

Eenheid is dus nodig. Daarnaast zal Israel aan de wereld duidelijk moeten maken, dat de onderhandelingen met de Palestijnen zijn afgebroken totdat het geweld volledig gestopt is. Het Israelische leger dient zich op verdedigbare posities in de Westoever en de Gazastrook te hergroeperen. Aanslagen door Palestijnen kunnen alleen beantwoord worden door de verantwoordelijken hierop aan te spreken en niet de Palestijnse bevolking als collectief. Dat vergt minutieus voorbereide acties van het leger, uit het zicht van de camera’s. Pas als dit soort maatregelen genomen zijn, zal er weer sprake kunnen zijn van een duidelijk Israelisch beleid dat in eigen land en bij de naaste buren respect afdwingt.