De dodenherdenking is dit jaar ontsierd door een aantal walgelijke incidenten. In de Amsterdamse wijk de Baarsjes riepen jongeren van Noord-Afrikaanse afkomst tijdens de twee minuten stilte: “Joden moeten we doden”. Op het Sierplein in Slotervaart gingen Noord-Afrikaanse jongeren met de neergelegde kransen en bloemen voetballen. De stilte bij het homo-monument werd verstoord door een opzettelijk claxonnerende auto. Op Bevrijdingsdag vond de Arabisch Europese Liga het grappig om op gewelddadige wijze een Israelische roadblock na te bootsen. Daarmee wilde de AEL laten zien dat Palestina en Irak ook ‘bezet’zijn.
door Ronny Naftaniel
Deze verkrachting van de 4de en 5de mei heeft tot tegenstrijdige reacties geleid. Michael Rog, fractievoorzitter van D’66 in de Baarsjes, diende terecht een strafklacht wegens discriminatie in. Het Amsterdamse gemeentebestuur toonde zich geschokt, maar zag de remedie meer in overleg en betere voorlichting. De voorzitter van de stedelijke Marokkaanse Raad, Menehbi, keurde de incidenten af, maar vergoelijkte ze gelijktijdig door Israel verantwoordelijk te stellen voor hetgeen op dit moment in ‘Palestina’ gebeurt. Te weinig hoorden we zeggen dat het gedrag van deze Noord-Afrikaanse jongeren een trend is. Al sinds het uitbrengen van ons Antisemitisme Rapport over 2001 waarschuwt het CIDI voor de gebrekkige integratie van deze jongeren en de invloed die de haat zaaiende Arabische satellietzenders op deze groep heeft. Voor hun discriminerende en provocerende gedrag past geen enkel begrip. Alleen een behoorlijke toepassing van de strafwet kan tot bijsturing leiden.
Tegelijkertijd zouden de autoriteiten, daaronder ook het Nationale 4 en 5 mei Comité’, eens bij zichzelf te rade moeten gaan, of de wijze waarop momenteel herdacht en gevierd wordt dit soort incidenten niet in de hand werkt. Steeds meer is de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog vervangen door een breed amalgaam van herdenkingen van alles waarbij Nederlandse militairen betrokken waren. Dit varieert van de acties in voormalig Nieuw Guinea tot de aanwezigheid van onze vredesmacht in Afghanistan. CIDI wil niets afdoen aan de inzet en moed van de krijgsmacht in dit soort situaties, maar het staat toch in hoge mate los van de Tweede Wereldoorlog. Toen werd Nederland van zijn vrijheid beroofd en werden 110.000 landgenoten, omdat ze volgens de Nazi’s tot een ‘inferieur ras’ behoorden vermoord in concentratiekampen. Als onze officiële instanties alle oorlogshandelingen onder één noemer scharen, kan men nauwelijks verbaasd zijn dat slecht geïntegreerde allochtonen, de genocide en bezetting hier gelijkstellen, aan hetgeen in tal van lokale conflicten, waaronder het Midden-Oosten gebeurt. Het valt te hopen dat de schaamteloze vertoning van vorige week regering en Comité de ogen opent, dat 4 en 5 mei voortaan echt anders moeten.