De vredesgesprekken tussen Israel en de Palestijnen verlopen al jaren moeizaam. Het ziet er niet naar uit dat dit in de nabije toekomst een andere wending zal nemen. Het blijft mede daarom belangrijk het standpunt van de Palestijnse Autoriteit aangaande de Joodse staat te kennen om te begrijpen waarom vrede een complexe aangelegenheid is. Dit artikel probeert dat vanuit het perspectief van de Palestijnse Autoriteit te belichten.
De olijftak van de vrede
Velen zullen zich de beelden nog glashelder voor de geest kunnen halen. Toenmalig leider van de PLO, Arafat, betrad in 1974 de bühnen van de Verenigde Naties (VN) met een olijftak in de hand. De olijftak is sinds oudsher het symbool van de vrede. Wat de drijfveer ook was, er zijn maar weinig voorbeelden die zo symbolisch en iconisch zijn in de recente geschiedenis van de VN. Helaas werd deze vredezoekende daad in dezelfde zin teniet gedaan. De wereld kreeg namelijk de keuze: de olijftak of het geweer. Dit geeft toch de indruk van doelbewuste chantage op internationaal niveau.
Een kleine reminder over wie Arafat ook alweer was, is hier zeker op zijn plaats.
Yasser Arafat
Yasser Arafat, geboren in Cairo in 1929, was in de tweede helft van de twintigste eeuw het onbetwistbare gezicht van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO). Van 1969 tot aan zijn dood in 2004 was hij voorzitter van Fatah, een partij binnen de PLO. Vanaf 1994 tevens van de Palestijnse autoriteit. In 1994 kreeg hij ook de Nobelprijs voor de Vrede, samen met de voormalige Israelische premiers Yitzhak Rabin en Shimon Peres. Ook zij kregen de Nobelprijs naar aanleiding van hun inzet voor vrede in het Midden-Oosten. Het ontvangen van een Nobelprijs doet vermoeden, dat vrede altijd hoog op de agenda heeft gestaan. Aan deze erkenning hangt echter ook de duistere kant van decennialange aanslagen door de PLO op Israelische burgerdoelen met vele doden tot gevolg. Arafat was ook betrokken bij de aanslagen in München tijdens de Olympische Spelen van 1972. Tijdens deze Spelen werd de Israelische delegatie vermoord door terroristen van “Zwarte September”, de gewapende arm van Fatah.
De drijfveer van Arafat kan soms nog steeds op begrip rekenen. De stichting van een Palestijnse Staat is namelijk geen onrealistische of ongegronde wens. Maar wat de Italiaanse filosoof Machiavelli ook mocht schrijven, het doel heiligt niet altijd de middelen.
Een andere koers
Toch school er ook een diplomaat in Arafat. Zo sloot hij met Rabin de Oslo-akkoorden van 1993. Dit was de grootste doorbraak ooit in het Israelisch-Palestijnse conflict met een realistische kijk en visie op een langdurige vrede en een twee-statenoplossing. Israel erkende de Palestijnse Autoriteit als enige gesprekspartner en door het akkoord erkende Arafat de facto het bestaansrecht van de Israelische staat. Ondanks het gesloten akkoord werden er nog wel aanslagen gepleegd. Wel was te merken dat het aantal aanslagen, zeker die door de PLO, minder werd. Een nieuwe wind waaide door het land, hoewel niet alle Palestijnse facties gelukkig waren. Palestijnen die meer heil zagen in een hardere koers tegen Israel, zagen Arafat als verrader van hun zaak. De terroristische organisatie Hamas is hier een goed voorbeeld van. Desalniettemin was dit een historisch moment in het conflict tussen beide kampen en een eerste stap op weg naar vrede.
Antisemitisme
Ondanks dit historische moment zijn de haatgevoelens jegens Israel en Joden in het algemeen nog wijdverspreid onder de opvolger van de PLO, de Palestijnse Autoriteit. Op 7 november dit jaar zei de PLO-voorzitster van de General Union of Palestinian Women, Wisam al-Rais, op de Palestijnse televisie dat de Joodse invloed in Engeland en de rest van Europa toenam, maar dat de Joden over het algemeen gehaat worden door de bevolking. Dat was dan ook de reden dat Europa van de Joden af wilde en de staat Israel werd gesticht in 1948.
In de Palestijnse krant, Al-Hayat Al-Jadida, ging columnist Omar Hilmi Al-Ghoul nog verder. In zijn column, getiteld ‘Het ontwaken van de Amerikaanse Joden’ verkondigde hij het standpunt van de Palestijnse Autoriteit ongeveer als volgt: “De Joods-Zionistische Amerikaanse families bemannen de belangrijkste posities in zowel de wetgevende, uitvoerende als juridische macht. Daarnaast domineren ze ook de media, het leger en uiteraard Wall Street, terwijl ze achter de schermen allianties aangaan met vooral blanke racistische organisaties”.
Als klap op de vuurpijl verklaarde Al-Ghoul tevens dat de miljarden dollars militaire steun die Israel ontvangt van de VS “met geweld gestolen zijn van Amerikaanse burgers”. Grote onzin natuurlijk.
Impact
Het kan niet worden ontkend, dat dit sterk doet denken aan de klassieke antisemitische haatspeeches die we door de geschiedenis heen al zo vaak hebben gezien. In veel gevallen lijkt het rechtstreeks knip- en plakwerk. Dit staat dan ook haaks op de weg die Arafat en Rabin samen in hebben geslagen.
Toch zijn dit soort speeches geen grote verrassing. De Palestijnse bevolking heeft namelijk maar een beperkte mogelijkheid tot informatievergaring. In de Palestijnse Gebieden bestaat er niet zoiets als ‘vrije media’ en het onderwijs biedt evenmin een andere kijk op de realiteit. De – door de VN betaalde – schoolboeken van UNWRA staan vol met antisemitisme.
Met de geschiedenis en huidige mogelijkheden in het achterhoofd concluderen we dat de haat jegens de Joden en de Israelische staat vanaf een jonge leeftijd wordt gevoed. Het is natuurlijk hoogst opmerkelijk dat de VN betaalt voor boeken die hieraan bijdragen. Dit kan alleen stoppen als Palestijnse leiders een andere weg in durven te slaan: die van acceptatie en wederzijds begrip. Haat kan niet worden verboden, maar verantwoorde educatie kan wel de ogen openen van velen.
Vrede
Arafat vroeg lang geleden dus te kiezen tussen de olijftak of het geweer. De Oslo-akkoorden en de Nobelprijs maakten duidelijk, dat Israel koos voor de olijftak. De aanhoudende terreuraanslagen en het geïnstitutionaliseerde antisemitisme van de Palestijnse Autoriteit tonen aan, dat het geweer nog steeds prioriteit heeft. Hopelijk zullen Jeruzalem en Hebron in de toekomst schitteren door prachtige olijfbomen in plaats van geneveld zijn in de schaduw van wapens.