Het aanvankelijke voorstel van de Israelische regering om niet-Joodse immigranten een loyaliteitseed te laten afleggen, heeft binnen en buiten Israel veel aandacht gekregen.
NRC-Handelsblad besteedde er een redactioneel commentaar aan waarin de eed geheel ten onrechte met apartheid en het ‘einde van de democratie’ in verband werd gebracht.
De 1,3 miljoen Palestijns-Arabische inwoners worden echter door het voorstel op geen enkele wijze aangetast in hun menselijke waardigheid en blijven volledig genieten van alle basisrechten, zoals stemrecht en vrijheid van onderwijs. Dit te vergelijken met het apartheidssysteem toont een gebrek aan historische kennis en relativeringsvermogen.
De loyalisteitseed heeft bovendien alleen een staatkundige en geen religieuze betekenis. De nieuwe immigrant verklaart dat hij loyaal zal zijn aan ‘de democratische en Joodse staat Israel’. Daarmee accepteert hij formeel de filosofie achter delingsresolutie 181 van de Verenigde Naties uit 1947, die Palestina splitste in een Joodse en een Palestijns-Arabische staat.
Tot de dag van vandaag is de idee van een staat voor het Joodse volk in Arabische kring omstreden. Zo verklaarde de onderhandelaar van de Palestijnse Autoriteit, Erekat nog vorige week dat de “Palestijnen Israel nooit als Joodse staat zullen erkennen”. Verwonderlijk is het dus niet dat Israel van nieuwe medeburgers verlangt dat ze loyaal zullen zijn aan de principes waarop het land is gegrondvest..