Enkele dagen na de bloedig verlopen gijzelingsactie in Beslan in Rusland, bracht de Russische minister van Buitenlandse Zaken Lavrov een bezoek aan Israel. Als geen ander land, had Israel meegeleefd met de families van de gegijzelden. De regering Sharon putte zich uit in blijken van medeleven en verklaarde zich solidair met de strijd van Rusland tegen het terrorisme. Uiteindelijk heeft Israel ervaring met dit soort gijzelingsacties.
door Ronny Naftaniel
Meer dan 30 jaar geleden, op 15 mei 1974, gijzelden terroristen van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina kinderen in een school in Ma’alot. Daarbij vonden 26 mensen de dood, waaronder 21 kinderen, en raakten 66 gewond. Vele aanslagen op winkelcentra, discotheken en bussen zouden hierop volgen.
De Russische minister van Buitenlandse Zaken bedankte zijn gastheren voor het getoonde medeleven. Voor zijn bezoek aan Sharon sprak Lavrov de volgende, zeer gepaste, woorden:”Terrorisme heeft geen nationaliteit, het is een internationaal kwaad. Wij zullen alles wat in onze macht ligt doen om de wereldwijde coalitie tegen terrorisme, waarin Rusland en Israel erg actief zijn, te versterken.”
Eerder had de Nederlandse voorzitter van de EU Bernard Bot scherp afstand genomen van het geweld tegen burgers. Dat gebeurde zowel bij de gijzelingsactie in Beslan als bij de zelfmoordactie op twee autobussen te Beersjeva op 31 augustus. Daarbij kwamen 16 Israeli’s om en raakten er 100 gewond. Bot zei bij die gelegenheid “ontzet en geschokt” te zijn en betuigde zijn innige deelneming aan de Israelische families. Hij deed daarbij een terecht beroep op de Palestijnse autoriteit “niet alleen de aanslagen te veroordelen, maar ook daadwerkelijk op te treden tegen degenen die dit soort gruweldaden beramen.”
Die standpunten zijn helder en logisch. Minder duidelijk wordt het evenwel als het op daden aankomt. Tot die daden zou het volledig isoleren moeten behoren van degenen die terrorisme goedpraten, bagatelliseren, aanmoedigen en soms zelfs ondersteunen. Jasser Arafat is zo iemand. Hij neemt naar het Westen toe afstand van elke terreurdaad, maar vereert in eigen kring de jonge “Palestijnse martelaren” Shahids die hun leven opofferen in de gewapende strijd tegen Israel. En toch vereerde minister Bot Arafat enkele maanden geleden met een bezoek. De Syrische regering is eveneens diep betrokken bij het terrorisme door de steun die Hezbollah van Damascus krijgt. In toenemende mate organiseerde deze Libanese terreurorganisatie de zelfmoordaanslagen in Israel. Drie maal raden dus wat de Russische minister van Buitenlandse Zaken na zijn verblijf in Jerusalem deed. Juist ja; hij vereerde de Syrische regering met een bezoek. Wanneer leren politici nu eens de daad bij het woord te voeren?