Zoals het er nu voorstaat lijkt Ariel Sharon erin geslaagd te zijn een brede regering van nationale eenheid te formeren. Op zichzelf is dit een goede zaak. Tegen het licht van de uiterst gespannen veiligheidssituatie en het mislukken van het vredesproces onder Barak verlangt de Israelische bevolking dat Likoed, de Arbeid en Shas hun politieke tegenstellingen (tijdelijk) begraven.
door Ronny Naftaniel
Er dienen echter grote vraagtekens gezet te worden bij het besluit van Sharon de Nationale Unie en met name de leider ervan, Rehavan Ze’evi in zijn kabinet op te nemen. Ze’evi, door zijn aanhangers liefkozend Ghandi genoemd, is de voorman van de Moledet partij, die een component van de Nationale Unie vormt. Als zodanig staat hij bekend als voorstander van het (niet-gedwongen) vertrek van de Arabieren uit het land Israel. Zijn partij werkte als luis in de pels van de rechts-religieuze regering Netanjahoe. In Ze’evi’s ogen pleegde deze verraad door land op te geven in Judea en Samaria. Hij verzette zich tegen het Hebron-akkoord en slaagde erin de Wye-akkoorden te blokkeren, waardoor de regering Netanjahoe uiteindelijk ten val kwam. Sommige Israelische politieke waarnemers beschouwen Moledet als de ‘nette’ variant van de verboden Kachpartij. Dat is niet juist omdat Moledet zich houdt aan de regels van de democratie, maar echt fris zijn de opvattingen niet.
De partij ziet niets in de Oslo-akkoorden en vredesonderhandelingen met de Palestijnen. Ze bepleit het opvoeren van het aantal Joodse nederzettingen in het hele land van Israel. Het partijprogramma spreekt duidelijke taal over de PLO: “de PLO-strijdmacht moet worden ontbonden en het land Israel worden uitgezet”. Op 22 april 1999 verklaarde Rehavan Ze’evi op een partijbijeenkomst in Jeruzalem: “Wij moeten ons realiseren dat degenen die het land Israel zijn binnengevallen de Arabieren waren; dat onze pogingen met hen samen te leven mislukt zijn en dat zij, de Rajoubs en de Jassers, vuile plannen hebben en zichzelf voordoen als ongelukkige ontheemde vluchtelingen, terwijl er uitgestrekte stukken van Arabië leeg op hen liggen te wachten”.
Critici in de Arbeidspartij, zoals Jossi Beilin, hebben gelijk, als ze het onbegrijpelijk vinden, dat Sjimon Peres, de architect van Oslo, met Ze’evi in één regering gaat zitten. Peres had dat kunnen en moeten voorkomen. Maar er is meer. Met de benoeming van deze exponent van extreem-rechts tot minister stelt Israel zich open voor een politiek van haat en agressie. Ze’evi bedient zich van dezelfde ophitsende taal als de Rajoubs en de Arafats waartegen hij zo graag in het strijdperk treedt. Arafats hetze tegen Barak in Davos en Ze’evi’s xenofobe gedrag zullen de vrede geen stap dichter bij brengen. Het is treurig dat met deze benoeming de grote politieke partijen in Israel, wellicht onder druk van de omstandigheden, zich thans verlaagd hebben tot het niveau van de tegenstander. Tevens laat deze omstreden ministerspost zien hoe groot momenteel de radeloosheid onder de bevolking in Israel is over het gebrek aan vredesperspectief.