CIDI reactie op rapport HRW: Beladen termen lossen dit conflict niet op

IN ISRAEL / Door: WEBMASTER / 29 apr 2021 APARTHEID HRW ISRAEL

Dinsdag publiceerde Human Rights Watch (HRW) een ruim 200 pagina’s tellend rapport dat Israel van apartheid “in de juridische zin” beschuldigt, A Threshold Crossed. Het rapport leidt tot enorme kritiek vanuit zowel Joodse als niet-Joodse hoek. Het rapport is eenzijdig, vooringenomen en strookt niet met de werkelijkheid, zo stellen de critici. HRW ligt al langer onder vuur wegens een vermeende vooringenomenheid jegens Israel, wat hen in 2009 op kritiek kwam te staan van hun eigen oprichter. Ook de huidige directeur en de schrijver van dit rapport zijn bekend in BDS-kringen.

Hieronder kunt u de reactie van CIDI op het rapport lezen:

“Kritiek op Israelisch beleid en handelen blijft noodzakelijk; elke samenleving moet kritisch worden gevolgd, en een samenleving in oorlogssituatie des te meer. Echter, zulke vergelijkingen helpen vooruitgang in de regio niet.”, aldus directeur Hanna Luden.

Hoewel de situatie in de in het rapport besproken gebied (het gebied tussen de Middellandse Zee en de Jordaan) verre van perfect is, is er in Israel geen sprake van racistisch beleid.
Zo’n 20% van de Israelische burgers is Arabier. Zij leven in dezelfde steden en maken ongehinderd gebruik van dezelfde voorzieningen als Joodse burgers, en doen volop mee in de politiek. Zo haalden de Arabische partijen samen meer dan 10 zetels in de Knesset.  Sommige dienen vrijwillig in het leger. Een deel van hen noemt zich Palestijn, een groot deel “Israelische Arabier”, maar bijna iedereen wil liever niet in een toekomstige Palestijnse staat wonen.

Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza zijn onderdanen van de Palestijnse Autoriteit (PA), een autonome mogendheid met een moeizame relatie met Israel. In delen van de Westelijke Jordaanoever (het zogeheten ‘gebied C’) ligt het juridisch nog vele malen complexer. De Israelische inwoners van het gebied – Joods en Arabisch – vallen onder de Israelische wet, terwijl de Palestijnse inwoners onder PA-wetgeving. Het gebied staat onder militaire soevereiniteit, en dit betekent dat het land waarop zij wonen onder deze wetgeving valt. 

Door de jarenlange terreur van Palestijnen zijn maatregelen zoals checkpoints die hun toegang tot Israel beperken steeds strenger geworden, met de nodige problemen. Het rapport eist in feite dat de grenzen voor Palestijnen wordt opgeheven. Veiligheidsbelangen en de geschiedenis van Palestijnse terreurcampagnes worden gebagatelliseerd. Het zelfbeschikkingsrecht van Joden in Israel wordt bovendien ontkend, zo stelt ook minister Biton. Tegelijkertijd wordt datzelfde recht op zelfbeschikking voor de Palestijnen gepleit. De Wet van Terugkeer wordt neergezet als racisme, terwijl alle soevereine landen voor zichzelf bepalen wie er staatsburger mag worden. Duitsland, Ierland, Griekenland en Spanje kennen vergelijkbare wetten.

HRW klaagt dat Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever geen toegang hebben tot Israelische civiele rechters, maar dat Joodse Israeli’s in het gebied dat wel hebben. Tegelijk klaagt het rapport dat Israel in 2020 kort het voornemen had om zijn rechtsmacht over delen van de Westoever uit te breiden, waardoor Palestijnen wél toegang zouden hebben tot het algemene Israelische rechtssysteem. Er lijkt geen enkele uitkomst op dit gebied waarmee HRW niet ontevreden mee zou zijn. Belangrijker: Palestijnen hebben wel toegang tot het Israelische Hooggerechtshof, waar zij vaak gelijk krijgen. Palestijnen worden echter vaak onderdruk gezet door hun leiderschap om niet naar Israelische rechters toe te stappen, omdat ze zo Israel ‘legitimeren’.

HRW klaagt dat Palestijnen in Oost-Jeruzalem geen Israelische staatsburgers zijn. De situatie in de stad die door beide partijen als hoofdstad wordt gezien is beladen en complex. Palestijnen in Jeruzalem hebben wel recht op Israelisch staatsburgerschap, maar velen willen dat gewoon niet. De Palestijnse Autoriteit zet Palestijnen juist onder druk om geen Israelisch staatsburgerschap aan te vragen. Sterker nog, ze bedreigde Palestijnen die zich kandidaat wilden stellen voor de Jeruzalemse gemeenteraad. Ook bedreigt en bestraft de PA Palestijnen die hun huis of land aan Joodse Israeli’s willen verkopen. Joodse Israeli’s mogen überhaupt niet in gebieden van de PA komen, laat staan wonen.

Natuurlijk is er genoeg reden voor kritiek op Israel, op welk land niet? Des temeer een land in oorlog. Maar een rapport dat vooral als doel heeft Israel een provocatief label op te plakken, of als de paria van de wereld neer te zetten, zal niet bijdragen aan gerechtigheid voor wie dan ook in het gebied, laat staan aan vrede tussen de volkeren. Daarvoor zijn geduldige onderhandelingen nodig, die rekening houden met de daadwerkelijke belangen van zowel Israeli’s als Palestijnen.