Knesset-lid Cabel: Eenzijdige scheiding van de Palestijnen nodig

IN ISRAEL / Door: HANNA LUDEN / 28 mei 2018 VREDESPROCES

“Gezien de werkelijke situatie in onze verhouding met de Palestijnen, gezien de 40 jaar van tevergeefse pogingen om tot een vergelijk met de Palestijnen te komen en uit erkenning van het onvermogen van de Arbeiderspartij om de kiezers te overtuigen, vind ik dat er een nieuwe visie en aanpak nodig zijn voor onze politiek.” Aldus Eitan Cabel, Knesset-lid van de Arbeiderspartij, in een nieuw plan om de impasse van het vredesproces te doorbreken. Zijn partijleider Avi Gabbay haastte zich afstand van het plan te nemen dat “een eigen initiatief is van MK Cabel” is. Toch is Israel in rep en roer.

De Israelische arbeiderspartij heeft in haar verkiezingsprogramma twee jaar geleden al aangegeven de Palestijnse staat te willen erkennen, en vooral stappen te willen ondernemen voor scheiding van de Palestijnen.

Cabel schrijft dat een dergelijk initiatief is bedoeld om het karakter van de staat Israel, als een Joodse en Democratische staat te behouden, met een Joodse meerderheid. Doel is een politieke grens stellen tussen Israel en de Palestijnen en hiermee de twee statenoplossing onmogelijk maken. Een ‘één staat oplossing’ zal resulteren in het einde van het Zionisme en van Israel als een Joodse en democratische staat, aldus Cabel. Bovendien zal alles buiten de nieuwe grens [HL: dat de groene lijn zal vervangen] onderhevig zijn aan onderhandelingen tussen de partijen.

Cabel schrijft verder de droom en streven naar vrede niet op te geven. Maar “Israel moet wakker geschud worden. We kunnen niet langer op de Palestijnen wachten. Omdat Abu Mazen [HL: Mahmoud Abbas, de Palestijnse president] het idee van twee staten heeft opgegeven. Hij wil slechts de komst van een zwakke Palestijnse staat naast Israel tegenwerken”.

“Dit is een plan om de vrede te redden, geen vredesplan”, heeft Cabel vandaag toegelicht.

Het plan van Cabel in het kort:

  • De hoop op een formele ondertekening bij het Witte Huis laten varen. In andere woorden: Accepteer dat de Palestijnse leiders niet willen, of niet in staat zijn, om een vredesakkoord met Israel te sluiten. Accepteer dat de Oslo-akkoorden dood zijn.
  • De Israelische regering zal eenzijdig de Nederzettingsblokken vaststellen. Dit zijn: Gush Ezion, Maale Adumim, Karnei Shomron, Ariel en de Jordaanvallei. Hier wonen 300.000 van de 400.000 Joodse kolonisten.
  • In deze blokken zal de Israelische wet gaan gelden (een de facto annexatie). Dit in tegenstelling tot de huidige hybride situatie waarin allerlei wetten gelden: Israelisch, Militair en soms zelfs de Jordaanse wet.
  • Uitgewerkte plannen moeten worden opgesteld voor de ontwikkelingen van deze blokken, inclusief bestemmingsplannen en projecten voor de infrastructuur.
  • Absolute bevriezing, en op den duur ontmanteling – van de andere nederzettingen, dus buiten de verklaarde nederzettingsblokken.

 

Cabel legt zijn motieven om met een “minder ambitieus plan” te komen als volgt: “Ik geloof dat alle premiers met uitzondering van Netanyahu in het laatste decennium, oprecht een oplossing wilden bereiken. Maar vandaag is er geen leider aan de andere kant die zijn volk naar vrede kan leiden, en ook aan onze kant niet. Zonder een initiatief van Israel, en zonder een serieuze partner aan de andere kant is het Oslo-concept niet meer relevant, en gezien de rigoureuze veranderingen in de afgelopen decennia heeft Oslo geen bestaansrecht meer”.

“Onze economie bloeit. Israelische start-ups worden voor miljoenen verkocht. Israel is erin geslaagd om terreur de baas te zijn, en in het algemeen heerst het gevoel dat het goed gaat met onze staat. De situatie lijkt op die van 1972, aan de vooravond van de Jom Kippoer-oorlog, toen we ons een andere situatie niet konden voorstellen. Nu kunnen we ons niet voorstellen hoe het leven hier eruit zal zien als we de Joodse meerderheid verliezen. Ik heb het over 50% Arabische bevolking en meer – een situatie dat het evenwicht in het gebied zal verstoren. Stel je een Knesset voor met 45 Arabische leden of zelfs 30. Dit is geen fantasie, maar een werkelijke ontwikkeling die zich onder onze neuzen afspeelt. Mijn ouders kwamen naar Israel omdat ze niet meer – zoals in Jemen – in een land met een Arabische meerderheid wilden leven.”

“En daarom, zonder de wens voor vrede op te geven, vind ik – in het licht van de werkelijke  situatie van het afgelopen decennium – dat Israel nieuwe wegen moet initiëren, en met baanbrekende stappen moet komen om de situatie te veranderen.”