Deelakkoorden

IN ISRAEL / Door: MIKE DURAND / 1 sep 2014 CIDI GAZA HAMAS TURKIJE WESTBANK

 

isis extremistNu Gaza van de voorpagina’s is verdwenen, heeft de wereld zijn focus weer verlegd naar ISIS. Obama heeft het over drie fases die moeten resulteren in een overwinning: ingrijpen in Irak, ‘gematigde’ groepen opleiden en militair ondersteunen en als laatste ISIS in Syrië aanpakken. Nederland heeft al gezegd niet aan de laatste stap mee te willen werken, omdat “daarvoor geen mandaat ligt”. En Obama noemt deze stap niet voor niets als laatste. Het is een fase die hij waarschijnlijk als erfenis zal gaan meegeven aan zijn opvolger. Maar Syrië is minstens net zo belangrijk als Irak en de groepering zal niet worden verslagen als zij niet ook in Syrië fundamenteel wordt aangepakt.

Intussen zijn de politieke kaarten tussen Israel en de Palestijnen opnieuw geschud. Hoe verzwakt Hamas ook is, bij de Palestijnse bevolking heeft de organisatie aan prestige gewonnen. Weliswaar heeft Qatar vooraanstaande leden van de Moslimbroederschap uitgezet naar – uitgerekend – Turkije, de leiders van zusterorganisatie Hamas, onder wie Mashaal, wiens vermogen wordt geschat op 2,6 miljard dollar, zitten nog steeds hoog en droog in het oliestaatje. Intussen worden vanuit het westen allerlei toezeggingen gedaan voor financiële ondersteuning van de wederopbouw van Gaza.

Operatie Protective Edge heeft wel bewezen dat Mahmoud Abbas zich ten opzichte van Israel aan afspraken houdt. Op de Westbank bleef het tijdens de oorlog opvallend rustig, protesten werden in de kiem gesmoord. Amos Yadlin, de directeur van het Israelische Institute of National Security Studies die dezer dagen op uitnodiging van CIDI in Nederland was, bevestigde berichten in de Israelische pers dat Shin Bet Abbas had geconfronteerd met een plan van Hamas om zijn bewind omver te werpen. Nieuws dat hier in Nederland slechts mondjesmaat doorkwam.

De vraag is: wat nu? John Kerry ziet maar één oplossing: opnieuw aan de onderhandelingstafel gaan zitten. Met Abbas. Hij heeft gelijk. Maar laten we dan niet dezelfde fouten maken als tijdens de laatste ronde. Als er opnieuw wordt onderhandeld, doe dat dan in ieder geval niet voor het oog van de camera’s, maar met wat Mark Regev, de woordvoerder van Netanyahu, ‘mushroom policy’ noemt: achter de schermen. Waarom de Israeli’s in de vorige ronde kozen voor vrijlating van Palestijnse gevangenen en niet voor bevriezing van de nederzettingenbouw, zal altijd een raadsel blijven. Maar dat laatste zou de enige voorwaarde moeten zijn die de Israeli’s vooraf zou kunnen worden opgelegd. En ten derde: stel geen rigide deadline. Het is al lang duidelijk dat het wantrouwen tussen de partijen zo groot is dat alleen via deelakkoorden tot een uiteindelijke oplossing kan worden gekomen. Daar zal dan van twee partijen, per akkoord, water bij de wijn moeten worden gedaan. Israel mag niet meer akkoord gaan met eenrichtingsverkeer zoals tot nu toe het geval is geweest.

Commentaar Israel Nieuwsbrief, september 2014, E.V.