Een van de machtigste landen van Europa is finaal de weg kwijt. Terwijl Frankrijk frontaal de aanval op Israel heeft geopend met kiezelharde en misplaatste kritiek, schudde president Emmanuel Macron gisteren doodleuk de hand van de nieuwbakken Syrische president Ahmed Al Sharaa, voormalig IS- en Al Qaeda militant en in zijn huidige functie eindverantwoordelijk voor de moord op duizenden minderheden.
Surreële beelden uit Parijs, waar president Macron en ex-IS, ex-Al Qaeda terrorist Al Sharaa elkaar in een innige omhelzing treffen.
Pro-Israelische stemmen verstomd
De veroordeling van Marine Le Pen tot een gevangenisstraf en een vijfjarig verbod op het bekleden van een publiek ambt, heeft grote politieke gevolgen in Frankrijk. Officieel ging het om vermeende onregelmatigheden met Europese fondsen, maar de timing van de uitspraak — vlak voor cruciale verkiezingen — roept vragen op. Voor sommige analisten en haar aanhangers zou de juridische veroordeling vooral bedoeld zijn om een invloedrijke oppositiestem buiten spel te zetten.
Le Pen, al jarenlang een centrale figuur binnen het Franse politieke landschap, was een van de sterkste kanshebbers voor de presidentsverkiezingen van 2027. Haar uitgesproken standpunten over nationale soevereiniteit, immigratiebeperking en veiligheid, gecombineerd met brede electorale steun in de peilingen, vormden een uitdaging voor het politieke establishment — een uitdaging die volgens haar aanhang nu via juridische weg is geneutraliseerd.
Op gebied van buitenlands beleid staat Le Pen bekend om haar duidelijke en principiële steun aan Israël. In de context van het conflict in het Midden-Oosten heeft zij zich consistent uitgesproken vóór Israëls recht op zelfverdediging tegen terroristische aanvallen van organisaties zoals Hamas. Ook gedurende de oorlog in Gaza blijft Le Pen stellig: Israël heeft het volste recht om zijn burgers te beschermen en de terreur aan zijn grenzen te bestrijden.
Le Pen ziet Israël als een essentiële partner in de strijd tegen islamistisch extremisme en als een democratische bondgenoot in een regio vol instabiliteit. Haar pro-Israëlische koers is een bewuste breuk met het verleden van haar partij – in het bijzonder haar vader – en legt haar electoraal geen windeieren. Voor politieke tegenstanders is haar populariteit echter een doorn in het oog. In een tijd waarin het antisemitisme in Frankrijk, mede aangewakkerd door extreemlinks en moslims, werkelijk volledig escaleert, was het nota bene de partij van Le Pen die zich daar het meest vocaal tegen uitsprak en pal voor de Joodse gemeenschap ging staan. Gezien het verleden van haar vader is dat opmerkelijk.
Felle kritiek
Het is duidelijk dat een al te pro-Israelische koers niet welkom is in de Franse politiek. Extreemlinkse partijen hebben helemaal een broertje dood aan de Joodse staat en ontkennen zelfs het bestaansrecht ervan, maar ook de zittend president Emmanuel Macron – toch zeker niet links – laat zich geregeld zeer kritisch uit over Israel. Waar Macron vlak na 7 oktober 2023 nog wel zijn steun uitsprak voor Israel, lijkt de president inmiddels honderdtachtig graden gedraaid.
In oktober vorig jaar beet hij de Israelische premier Benjamin Netanyahu toe dat hij ‘niet moet vergeten dat zijn land opgericht is door de VN’, waarmee hij indirect de lange Joodse geschiedenis in het land ontkende. Sinds meer dan drieduizend jaar geleden zijn er al soevereine Joodse staten geweest in het gebied, een Palestijnse staat nog nooit. Desondanks verklaarde Macron vorige maand een Palestijnse staat te willen gaan erkennen, mogelijk al in juni van dit jaar.
Behoudens deze dwalingen en miskenning van de geschiedenis gaat de Franse president nog een stap verder. In oktober vorig jaar riep hij op een wapenembargo tegen Israel in te stellen, waarmee hij effectief het recht op zelfverdediging ontkende. Diezelfde maand betichtte hij Israel van ‘barbarij’, in maart haalde hij de Joodse staat opnieuw door de gehaktmolen en in april fileerde hij Israel andermaal. Gisteren deed de Franse president opnieuw een duit in het zakje, door te stellen dat Israel alle regels en wetten aan zijn laars lapt.
Oorverdovende stilte
Gelet op zijn onophoudelijke en zeer vocale kritiek op het handelen van Israel is het opmerkelijk te noemen dat terreurbewegingen eenzelfde lot bespaard blijven. Over Hezbollah blijft Macron zijn lippen stijf op elkaar houden en doet hij alsof zijn neus bloed. Israel is in zijn visie de agressor in het conflict, een surreële weergave van de werkelijkheid. Behoudens dubieuze economische motieven voor zijn zwijgen ten aanzien van de terreurclub liggen er ook historische gevoeligheden aan ten grondslag.
Libanon was vroeger een kolonie van Frankrijk. Net als in Nederland ligt het koloniale verleden daar gevoelig. Een collectief schuldgevoel zorgt ervoor dat de Fransen zich nog altijd verantwoordelijk voelen voor het wel en wee van hun voormalige kolonies. Kritiek op (elementen binnen) de regeringen van die wingewesten van weleer is daarnaast uit den boze. Vandaar dat Hezbollah de dans ontspringt. Datzelfde geldt voor Syrië, tevens een voormalige kolonie. Net als Frankrijk zelf gaat ook dat land nu ten onder aan de terreur van de islam, maar Macron wendt er zijn blik voor af.
Jihadist Ahmed Al Sharaa werd met alle egards ontvangen in de Franse hoofdstad.
Ahmed Al Sharaa, thans president van Syrië, kon rekenen op een innige omhelzing en een hartelijke handdruk van Macron bij aankomst in Parijs gisteren. Voor de Franse president was het klaarblijkelijk geen probleem dat Al Sharaa zijn jihadistenloopbaan begonnen was bij Islamitische Staat, de terreurbeweging die verantwoordelijk is voor talloze gruwelijke aanslagen binnen Frankrijk. De aanslagen op Charlie Hebdo, de Bataclan, het Stade de France, in Nice en in Strasbourg vormen slechts een bloemlezing van het IS-palmares aldaar.
Het dienstverband van Al Sharaa bij Al Qaeda vormt blijkbaar evenmin een obstakel voor Macron, die er ook geen bezwaar tegen heeft dat er in Syrië de ene na de andere weerzinwekkende moordpartij op een religieuze minderheid plaatsvindt. Al Sharaa is eindverantwoordelijke voor de slachting van meer dan duizend alawieten en tientallen Druzen uit naam van de islam. Voor Macron geen reden om niet vrolijk op de foto te gaan met de jihadistenpresident.
De rode loper ging uit voor Al Sharaa.
Frankrijk, met Macron voorop, is het spoor totaal bijster. Wie met jihadisten op de foto gaat en zwijgt over terreur maar wel met de vinger wijst naar de enige democratie in het Midden-Oosten, is af. Het dedain vanuit Parijs richting de Joodse staat is misplaatst en walgelijk. Macron doet er goed aan eens naar de échte leider van Europa te kijken: Duitsland staat wél vierkant achter Israel. Frankrijk mag zich flink achter de oren krabben.