Israel heeft na de val van het Assad-regime militair ingegrepen in Syrië. Zo voerden de strijdkrachten luchtaanvallen uit op militaire infrastructuur en nam het leger ook posities binnen de bufferzone in. Daarop kwam veel kritiek, zowel internationaal als binnen onze landsgrenzen. De ondernemingen van het Israelische leger zijn echter zowel strategisch als moreel volledig te billijken.
Expansiedrift
Israel heeft zich allerminst ingehouden bij zijn aanval op militaire infrastructuur binnen Syrië. Binnen 24 uur werden honderden doelen bestookt, een ongekend groot aantal binnen zo’n beperkt tijdsframe. Daarbij werd effectief de gehele marine en een aanzienlijk deel van de luchtvloot vernietigd. Ook het grootste deel van de luchtafweer en faciliteiten voor de productie en opslag van chemische wapens werden verwoest. Grondtroepen namen daarnaast stelling binnen de gedemilitariseerde zone op Syrisch grondgebied.
Onder andere VN-chef Antonio Guterres veroordeelde het ingrijpen, net als Qatar en Egypte. In eigen land leidde het tot een – met overmacht verworpen – motie van GroenLinks-PvdA en D66 om Israel hierom te veroordelen. Veel van de verontwaardiging richtte zich op vermeende schendingen van de soevereiniteit van Syrië, terwijl sommigen zelfs zo ver gingen om de Joodse staat te beschuldigen van expansiedrift. Dat soort aantijgingen zijn verwerpelijk, omdat ze Israel op een lijn plaatsen met Poetins Rusland.
Verdedigbaar
Dat Israel heeft besloten tot het uitschakelen van militaire infrastructuur is echter strategisch gezien volkomen logisch. Met Bashir al-Assad is weliswaar een dictator weggevallen, maar tevens het centraal gezag. Met de onzekerheid over zijn opvolging in het verschiet, kan Israel het zich simpelweg niet permitteren dat oorlogsmaterieel in de verkeerde handen valt. In het machtsvacuüm binnen Syrië ontbreekt het momenteel allerminst aan bedenkelijke groeperingen, waarvan het zeer onwenselijk is dat zij de beschikking krijgen over geavanceerd wapentuig.
Daarbij gaat het onder andere om de leidende rebellengroep Hayat Tahrir al-Sham (HTS), dat onder zijn vorige naam Jabhat al-Nusra de Syrische afdeling van Al Qaeda was en op de terreurlijst staat van de Verenigde Staten, de Europese Unie en de Verenigde Naties. Behoudens die groep zijn er nog talloze extremistische groeperingen actief, terwijl ook Islamitische Staat bezig is om uit de as te herrijzen en steeds meer terrein en aanhang wint. Geen weldenkend mens ziet graag oorlogsschepen en jachtvliegtuigen in handen van terreurbewegingen vallen. De preventieve aanval van Israel is dan ook niet alleen volstrekt verdedigbaar, de Joodse staat doet er de hele regio een plezier mee.
Bezetting
Met de totale ineenstorting van het Syrische regeringsleger werden de militaire bases bij de gedemilitariseerde zone tussen Israel en Syrië in allerijl verlaten. Ook de compounds van de Verenigde Naties werden grotendeels ontruimd. De bufferzone en de aanwezigheid van VN-vredestroepen werden in het leven geroepen na de Jom Kippoeroorlog van 1973. Daarmee moest worden toegezien op het naleven van de wapenstilstand tussen Israel en Syrië, dat in dat jaar samen met andere Arabische staten Israel was binnengevallen. Zonder aanwezigheid van Syrische regeringstroepen of blauwhelmen was er niemand in Syrië die de Joodse staat veiligheidsgaranties kon bieden. Derhalve heeft Israel logischerwijs besloten tot het positioneren van eigen troepen in het gebied, zodat de veiligheid van Israelische burgers gewaarborgd blijft. Wel heeft het land gezegd dat het gaat om een tijdelijke maatregel.
Turkije sprak direct harde woorden over de vermeende bezetting. Dat is toch wel zeer opmerkelijk, omdat Turkije zelf al sinds jaar en dag delen van het noorden van Syrië bezet. Het is dus pure hypocrisie. Erdogan weet dat zijn woorden het goed doen in de rest van de wereld en vooral in het Midden-Oosten. Daarnaast heeft het Turkse regime vermoedelijk ook een stevige vinger in de pap gehad bij de val van het regime van Assad. Het gaat dus niet alleen om Turkse bezetting, maar ook om inmenging in de binnenlandse politiek van Syrië.