De walgelijke verstoring van het optreden van Lenny Kuhr werd in politiek Den Haag serieus genomen door het voeren van een debat over het rondwarende antisemitisme. Ook kwam het overgrote deel van de fractieleiders met een duidelijk statement tegen Jodenhaat. Alleen DENK en Forum voor Democratie schitterden door afwezigheid. DENK vond de intimidatie van Kuhr slechts een ‘demonstratie tegen genocide’ en Forum voor Democratie bleef stil. Maar hoe draagt politiek Den Haag nu zelf bij aan deze zorgelijke ontwikkeling? Wat is hun aandeel in de onjuiste beeldvorming over de situatie in Israel?

Credits: Binnenhof

U heeft een onvoldoende op feitenkennis

‘Meer dan 30.000 onschuldige doden, minister’! Ik zie het de lijsttrekker van DENK, Stephan van Baarle, nog vol verontwaardiging zeggen op het spreekgestoelte van de Tweede Kamer tijdens het vragenuurtje van afgelopen week. Op zich is die verontwaardiging nog wel ergens te begrijpen. Als er meer dan 30.000 doden zijn gevallen in Gaza en je gelooft dat alle 30.000 het slachtoffer zijn van bezetting en dus onschuldig, dan is de verontwaardiging te begrijpen. De vraag is dan natuurlijk nog of hij dat echt gelooft, maar dat zouden we hem dan moeten vragen.

Ook op wiskunde overigens

Het is overigens niet alleen de lijstrekker van DENK die continu het getal van 30.000+ gebruikt. Ook fractieleiders Kati Piri, Jan Paternotte en Esther Ouwehand volgen dit narratief zonder enige vorm van kritische reflectie. Maar wat zeggen de Israelische autoriteiten hierover?

De IDF schat het aantal omgebrachte terroristen van Hamas en andere terreurgroepen op 17.500. In tegenstelling tot het Gazaanse ministerie houdt het Israelische leger het op een schatting, omdat het exacte aantal doden niet te specificeren valt. Afgaande op deze schatting zijn er zo’n 15.000 onschuldige mensen om het leven gekomen en dat zijn er 15.000 te veel. Hier tegenover staat echter wel de realiteit van een oorlog. Met andere woorden: het is onmogelijk om tijdens een oorlog geen onschuldige slachtoffers te maken. Maar waarom doen getallen ertoe?

It depends on the context!

Als we de schatting van de IDF als leidraad nemen dan is de verhouding van omgebrachte terroristen ten opzichte van onschuldige slachtoffers ongeveer 1 op 1.5. Sinds deze metingen worden bijgehouden slaagde geen enkel ander leger erin om tijdens een oorlog deze verhouding zo laag te houden. De situatie wordt nog verder bemoeilijkt door de strijd in dichtbevolkte, stedelijke gebieden. In militaire termen wordt dit ‘urban combat’ genoemd.

Een begeleidend schrijven van de Verenigde Naties laat zien dat deze verhouding doorgaans 1 op 9 is. Dat betekent 1 dode vijand/terrorist tegenover 9 onschuldige slachtoffers. Dit betekent dat de IDF daadwerkelijk een geheel nieuwe standaard neerzet voor deze manier van oorlogvoering en dat de enige conclusie dus is dat alles op alles wordt gezet om onschuldige mensen te sparen.

Honger als wapen?

Een andere beschuldiging, die vaak voorbijkomt de afgelopen weken, is het gebruik van honger als wapen door de Israelische regering tegenover de Gazaanse bevolking. Hier zien we in de Nederlandse politiek een soortgelijke strijd plaatsvinden om de waarheid. Klakkeloos en kritiekloos de informatie van UNRWA of het Rode Kruis volgen levert op dat er veel te weinig eten de Gazastrook binnengaat. Hierbij wordt Israel als enige schuldige aangewezen. De IDF zou te weinig humanitaire hulp doorlaten, waardoor de Gazaanse bevolking verhongert.

Het Israelische legert stelt iets anders. De legereenheid COGAT brengt iedere dag een update naar buiten over de humanitaire hulp die die dag Gaza is binnengegaan. Daarnaast kan ook worden gecontroleerd hoeveel hulp er sinds 7 oktober is geboden aan Gazanen. Ook zijn er nog de voedseldroppings vanuit de lucht en de humanitaire corridor per zee. Er lijkt dus op het eerste oog genoeg hulp binnen te komen. De IDF legt hierbij uit dat de distributie van de hulp het voornaamste probleem is. Er komen ook steeds meer beelden naar buiten over de exorbitant hoger prijzen die Hamas hanteert om de humanitaire hulp weer door te verkopen. Het moge in ieder geval duidelijk zijn dat de situatie een stuk genuanceerd is dan: Israel gebruikt honger als wapen.

Israel als voorbeeld voor de wereld

Het Israelische leger zet een ongekende standaard neer als het gaat om stedelijke oorlogvoering. Geen enkel ander leger ter wereld presteerde hetzelfde. De Amerikanen bereikten in Irak zelfs een ratio van 1 op 13. Dat betekent dus 1 terrorist op 13 onschuldige doden. Maar het blijft ook belangrijk om te benoemen dat ieder onschuldig leven dat valt, er één is om te betreuren. De IDF zal doorgaan met de strijd tegen Hamas en de zoektocht naar de gijzelaars, omdat Gaza alleen toekomst heeft zonder Hamas. En niet alleen voor Israel, maar vooral ook voor de Gazanen zelf.