Er zijn steeds meer dreigementen te horen vanuit Israel in de richting van Hezbollah. Die dreigementen zijn ook stevig, maar het is toch vooral Hezbollah dat Libanon de afgrond instort. De terreurbeweging bevestigde maar weer eens dat het alleen de belangen van het Iraanse regime nastreeft. Ook blijkt dat de terreurbeweging allerminst verslagen is. De harde aanpak van Israel leidt tot steeds meer kritiek. Deels is dat begrijpelijk, maar het doet niet helemaal recht aan de situatie.
Dreigementen
De dreigementen aan het adres van Libanon zijn niet mals. Minister van defensie Katz stelde dat Israel een grondoperatie is gestart, om terroristische infrastructuur te vernietigen in het zuiden van Libanon. Hij refereerde daarbij aan Gaza, duidelijk als dreigement. Ook stelde hij dat er een veiligheidszone zal komen, mogelijk tot aan de Litani-rivier. De geëvacueerde Libanezen kunnen volgens hem niet terugkeren, voordat de bedreiging van Hezbollah is uitgeschakeld. Het gaat hierbij om honderdduizenden burgers, die het zuiden van Libanon zijn ontvlucht.
De radicale minister van Financiën Smotrich deed hier nog een schepje bovenop. Hij stelde zelfs dat de Litani-rivier de nieuwe grens van Israel moet worden. Zijn woorden maken veel los in Libanon. Want Israel heeft al eerder lange tijd gebieden van Libanon bezet, van 1982 tot 2000. Uiteindelijk heeft het leger zich toen volledig teruggetrokken. En toen kraaide de terreurbeweging Hezbollah victorie.
Maar voorlopig zijn de Israelische grondoperaties vooral gericht op de grensstreek. In de afgelopen maanden heeft Israel al een paar kleine stukjes in Libanon bezet gehouden. Het gaat om een beperkt aantal zeer strategische plaatsen. De grote vraag is nu: gaat Israel de grondoperaties uitbreiden? Het kan ook gebruikt worden als drukmiddel op Hezbollah en de Libanese regering.
Terreur
In de afgelopen weken heeft Hezbollah laten zien verre van uitgeschakeld te zijn. De beweging heeft in de afgelopen weken gemiddeld ongeveer 150 projectielen per dag op Israel afgeschoten. Het Israelische leger stelt al honderden Hezbollahstrijders gedood te hebben. Ook bombardeert het leger volop stellingen van Hezbollah. Niet alleen in het zuiden, maar ook de hoofdstad Beiroet en de Bekaa-vallei dieper in Libanon. Dit laatste gebied is de geboortegrond van Hezbollah.
Maar voorlopig richt Israel zich vooral op het zuiden van Libanon. In de afgelopen maanden stelde het Libanese leger dat de ontwapening van Hezbollah zou starten. Nog preciezer: dat er een plan zou komen. Maar het is uiteindelijk nooit van de grond gekomen, simpelweg omdat het Libanese leger niet wil en kan optreden tegen de terreurbeweging. Volgens de intussen beruchte resolutie 1701 uit 2006 moet Hezbollah zich terugtrekken uit het zuiden van Libanon.
Maar het is vooral opvallend dat Hezbollah zich nu weer in de strijd heeft gemengd. Het is namelijk overduidelijk dat het dit keer geen enkel Libanees belang dient. De beweging bewijst dat het volledig aan de leiband loopt van het Iraanse regime. Maar het probleem is dat Libanon niet bereid noch in staat is om een vuist te maken tegen Hezbollah. Deze week heeft Libanon wel de Iraanse ambassadeur uitgewezen, maar echte actie tegen de terreurbeweging ontbreekt.
Dilemma
De grote vraag is nu: wat moet Israel doen? Het leger kiest nu voor een harde aanpak, met onder meer het bombarderen van bruggen in het zuiden van Libanon. Maar historisch gezien liggen militaire operaties in Libanon gevoelig. In het verleden werkten deze interventies namelijk ook niet. Het kon ook niet voorkomen dat Hezbollah zich volop ontwikkelde in het land. De realiteit is dat Hezbollah diep verankerd is in delen van Libanon. Alleen een grondoffensief in het zuiden zal waarschijnlijk ook geen einde maken aan de terreurbeweging.
Maar toch lijkt dit voorlopig wel de beste optie. Want vanuit dit gebied wordt veel geschoten op het noorden van Israel. Hezbollah kan ook vanuit andere delen raketten afschieten, maar dat betekent dat het leger langer de tijd heeft om de dreiging te onderscheppen. En Israel wil ervoor zorgen dat de burgers in het noorden van het land in alle rust kunnen leven.
Kritiek
Maar zoals altijd begint nu vooral de kritiek op Israel luider te worden. In een uitgebreid artikel in de Volkskrant is er eigenlijk niet te lezen over Hezbollah. Alsof zij niet opnieuw de oorlog zijn begonnen. In het artikel lijkt het net alsof Israel zonder enige reden zich richt op het zuiden van Libanon. Dat doet echter absoluut geen recht aan de situatie van de afgelopen jaren.
Zonder enige reden is Hezbollah vanaf 8 oktober 2023 begonnen met het aanvallen van Israel. Ook nu is de beweging opnieuw begonnen met de aanvallen. Het is dan erg makkelijk om nu de kritiek op Israel af te schuiven. Want de echte verantwoordelijke is Hezbollah.
Verantwoordelijkheid
Daarna komt er natuurlijk ook verantwoordelijkheid te liggen bij Israel. De angst in Libanon is namelijk ook wel te begrijpen, ook vanwege het turbulente verleden met burgeroorlogen en Israelische aanvallen. Bovendien zijn de aanvallen van Israel zeer stevig en leiden de aanvallen tot zeer grote ontwrichting in een heel kwetsbare staat.
Het blijvend bezetten van het zuiden van Libanon zal zeer waarschijnlijk ook niet leiden tot een einde aan Hezbollah. Het is daarom belangrijk om te erkennen dat Israel op mag treden tegen Hezbollah, maar dat een langdurig verblijf in dit gebied grote risico’s met zich meebrengt. Dat weet Israel zelf ook maar al te goed.
Voorlopig zijn de Libanese burgers de dupe. Uiteindelijk lijkt de enige goede optie het versterken van het gezag van de centrale regering in Libanon. Wellicht dat de regering dan wel op kan treden tegen Hezbollah. Maar dat is een kwestie van de lange adem. Een langere oorlog in Libanon zal helaas dat gezag alleen maar verder ondermijnen.