Portret: kandidaten voor de Knesset: Yuli Edelstein

IN ISRAEL / Door: HANNA LUDEN / 5 sep 2019 #ISRAELKIESTOPNIEUW LIKOED

Op 17 september gaat Israel weer naar de stembus. Wie zijn de mensen op de verschillende kandidatenlijsten? CIDI presenteert enkele kandidaten. Yuli Edelstein staat op nummer twee op de lijst van Likoed, nadat hij de zogeheten ‘primaries’ in de partij won.

Op zijn Facebookpagina staat Knessetvoorzitter en tweede man op de lijst van Likoed omringd met jongeren, allemaal in het wit, en soldaten in uniform. Hij is een welbespraakte, zeer aimabele man, wiens uitstekende beheersing van het Hebreeuws de sporen van zijn moedertaal (Russisch) niet verhult.

De tweede man op de Likoed-lijst voor de komende verkiezingen (evenals de vorige) is in 1958 in Tsjernowitz (Oekraïne) geboren. Zijn Joodse vader, Holocaustoverlevende en dissident in het communistische tijdperk, bekeerde tot het christendom en werd een Russisch-orthodoxe priester. Deze functie bekleedt hij nog steeds. Yuli Edelstein ontdekte echter zijn Jodendom en koos daar bewust voor, wat geen makkelijke weg bleek. 

Edelstein kwam in 1987 naar Israel, na vele jaren als refusenik te hebben moeten leven in de Sovjet-Unie. In de SU volgde hij een lerarenopleiding en werd hij taaldocent. Engels was zijn hoofdvak. In het geheim doceerde hij ook Hebreeuws. In 1983 werd Edelstein veroordeeld tot drie jaar dwangarbeid in een werkkamp bij het Baikal-meer.

In 1996 werd Edelstein voor het eerst in de Knesset gekozen, als lid van de partij Israel Be-Alija onder leiding van Nathan Sharansky, de bekendste refusenik. (Refuseniks werd een koosnaam voor Joden in de Soviet Unie die naar Israel wilden emigreren, maar gedwarsboomd werden door de overheid. Velen werden net als Edelstein door de Sovjet-overheid gearresteerd en naar werkkampen gestuurd). Edelstein was minister in verschillende Israelische regeringen en is sinds maart 2013 voorzitter van de Knesset.

Edelstein is een ‘havik’ wat de relatie met de Palestijnen betreft, en wil Israelische soevereiniteit op de Westelijke Jordaanoever vanwege “ons historisch recht”, zoals hij dit formuleert. Onlangs pleitte hij voor de annexatie van Hebron, en sprak hij deze maand ferme taal tijdens de herdenking van het Hebron-bloedbad van 1929, 90 jaar geleden.  Tijdens de plechtigheid vestigde hij een Mezuza in het “Machpela Huis” in de stad. 

Stel uw kennis van de Israëlische politiek op de proef bij de CIDI-pubquiz op 17 september!