Dossier: Vredesonderhandelingen

Voorvechters van de Palestijnse zaak wijzen graag naar Israel als schuldige voor het gebrek aan een Palestijnse staat. Die had er echter allang kunnen zijn. Op meerdere momenten in de geschiedenis wees het falende leiderschap van de (zeer verdeelde) lokale Arabische bevolking vredesvoorstellen af.

Misleidende kaartjes: een ontkrachting

Op internet circuleren veel misleidende kaartjes die zouden bewijzen dat Israel steeds meer land van de Palestijnen zou hebben ‘afgepakt’. Land dat volgens die kaartjes eerst ‘Palestina’ zou zijn. Er zijn veel verschillende varianten in omloop, maar ze zien er allemaal ongeveer als hierboven uit.

Ieder onderdeel van dit soort kaartjes bevat onware en misleidende elementen. Deze kaartjes zijn voorbeelden van hoe een ongelooflijk simpele weergave een bijna eindeloze hoeveelheid aan manipulatie met zich meedraagt. In dit dossier worden een aantal van deze misleidende elementen uitgelicht.

 

Hoe ziet de correcte kaart er dan uit? Als volgt:

Bron: Shany Mor/The Tower Magazine.

Het eerlijke verhaal

In 1946 viel het gebied onder Brits Mandaat. Het VN-delingsplan werd ingestemd door de Joodse zijde maar afgewezen door de Arabische zijde. Hierop riep Israel de onafhankelijkheid uit en vielen de Arabische buurlanden de kersverse Joodse staat binnen om haar te vernietigen. Deze poging mislukte: Israel behield de controle over de gebieden die nu binnen de Groene Lijn vallen. Jordanië veroverde de Westoever en Egypte de Gazastrook.

In 1967 veroverde Israel de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook, de Golanhoogten en de Sinaïwoestijn op de buurlanden als reactie op een nieuwe Arabische poging om Israel met de grond gelijk te maken. Hiermee kwamen plotseling veel Palestijnen onder Israelisch bestuur te vallen. Israel adopteerde het ‘land voor vrede’-principe: in 1967 veroverd land kon worden teruggegeven op voorwaarde dat de buurlanden Israels bestaan en grenzen zouden respecteren.

Na een massale geweldsgolf tegen Israelische burgers in de jaren ’80 (de zogeheten Eerste Intifada) leidden vredesonderhandelingen tot de Oslo-akkoorden, waaruit de Palestijnse Autoriteit werd opgericht en er voor het eerst een Palestijnse semi-statelijke entiteit onstond. Het Israelisch en Palestijns leiderschap sprak af dat een gedeelte van de Westelijke Jordaanoever onder Palestijns zelfbestuur zou komen: de eerste groene gebieden op de kaart, in 1995. Datzelfde Palestijnse leiderschap weigerde begin jaren 2000 wel de opnieuw uitgestoken Israelische hand om een tweestatenoplossing te bewerkstelligen.

Toen Israel zich in 2005 unilateraal uit de Gazastrook terugtrok, nam Hamas er de macht over. Sindsdien ruziën Hamas en Fatah, dat de macht over de Palestijnse Autoriteit heeft, over het Palestijns leiderschap. Vredesonderhandelingen leidden telkens nergens toe en de situatie lijkt zich te hebben gestabiliseerd.