Dossier: Palestijnse Autoriteit

De Palestijnse Autoriteit is het bestuur van de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever. Dit dossier behandelt het ontstaan van de Palestijnse Autoriteit en het standpunt van CIDI. 

Palestinian Liberation Organization (PLO)

De Palestijnse Bevrijdingsorganisatie, Palestinian Liberation Organisation ofwel bekend als de PLO is een van de oudste Palestijnse politieke bewegingen, opgericht in 1964. De PLO wordt gezien als de internationale vertegenwoordiger van het Palestijnse volk door onder andere Arabische Liga en VN. 

De meest bekende leider van de organisatie was Yasser Arafat, die decennialang de groepering leidde en in 2004 overleed. Tot 1993 was de PLO een uitgesproken voorstander van ‘gewapende strijd’ tegen Israel, d.w.z.  en terroristische (zelfmoord)aanslagen op burgerdoelwitten zoals scholen, lucht- en busverkeer. Tevens was zij een officieuze Palestijnse regering in ballingschap, met gespecialiseerde sub-organisaties en veel kleine, fanatieke groeperingen als leden.

Gelijk vanaf de oprichting van de PLO, pleegden de verschillende terroristische groepen binnen de organisatie decennialang een serie aanslagen op burgerdoelwitten. Zo kaapte de PFLP een serie vliegtuigen, en vermoordde de groep Zwarte September 11 Israelische atleten tijdens de Olympische Spelen van 1972 in München. De PLO vestigde zich eerst in Jordanië, maar werd uit het land verbannen in 1971. De organisatie verplaatste zich nar Libanon, waar de PLO vandaan verdreven werd na de Eerste Libanonoorlog van 1982. De PLO ging in ballingschap naar Tunesië. In 1985 bombardeerde de Israelische luchtmacht het hoofdkwartier van de organisatie in Tunis.

In 1993 traden de leiders van de PLO en Israel, Yasser Arafat en Yitschak Rabin, in overleg met elkaar, wat leidde tot de Oslo-akkoorden. De PLO werd door Israel erkend als ‘legitieme vertegenwoordiger van het Palestijnse volk’, en erkende de staat Israel voor het eerst. In 1994 vormde de PLO de Palestijnse Autoriteit, dat de ‘regeringstaken’ van de PLO grotendeels overnam, en de leiding kreeg over de Palestijnse bevolking op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook.

De organisatie zwoor officieel in 1996 politiek geweld af, en verwijderde passages uit haar handvest die opriepen tot gewapend verzet en de ondergang van Israel. Veel groeperingen binnen de PLO waren het hiermee oneens. Na de mislukte vredesonderhandelingen bij Camp David in 2000 splitsten veel leden van de PLO zich af om lid te worden van Hamas en de Islamitische Jihad. Volgens Hamas-topman Mahmoud al-Zahar riep Arafat na Camp David zowel Hamas als PLO-organen Fatah en de Al-Aqsa Martelarenbrigades op om ‘militaire operaties’ tegen Israel te ondernemen. Arafat waarschuwde zijn vrouw nog na de onderhandelingen om in Parijs te blijven, omdat hij een intifada zou beginnen. Er volgde een jarenlange periode van bomaanslagen, lynchpartijen en gewelddadige protesten: de Tweede Intifada. 

Yasser Arafat stierf in 2004, met een geschat vermogen van honderden miljoenen euro’s. Een Britse anti-terreureenheid noemde de PLO de rijkste terroristische organisatie ter wereld, met een begroting van miljarden euro’s. De huidige voorzitter is Mahmoud Abbas.

 

De volgende partijen zijn lid van de PLO. De PLO behelst alleen Palestijns-nationalistische partijen, en geen uitgesproken Islamitische partijen, zoals Hamas en Islamitische Jihad. In de Palestijnse Wetgevende Raad zijn deze fundamentalistische islamitische groeperingen wel vertegenwoordigd. De ideologie van de PLO is overwegend socialistisch, nationalistisch en seculier van aard.

  • Fatah
  • PFLP – Volksfront voor de Bevrijding van Palestina
  • DFLP – Democratisch Front voor de Bevrijding van Palestina
  • PFLP-GC – Volksfront voor de Bevrijding van Palestina Algemeen Commando
  • PPP – Palestijnse Volkspartij – communistische partij
  • PLF – Palestijns Bevrijdingsfront
  • As-Saik
  • ALF – Arabisch Bevrijdingsfront
  • PAF – Palestijns Arabisch Front
  • FIDA – Palestijnse Democratische Unie
  • PPSF – Palestijns Volksverzetsfront